-=magic spaceship=-

Liham

2011-04-23T09:27:00.000-07:00

Katatapos ko lang magcheck ng papel ng mga estudyante ko ngaun gabe. Isa sa mga pinagaw ko sa kanila ay isang sulat para sa kanilang 12 year old self at 45 year old self. Nasiyahan ako sa karamihan sa mga nabasa ko. Madame akong agad na nalaman sa kanila dahil sa isang activity na yun. Dun ko naisip na bakit ba ndi ko ginawa ung activity na yun. At kung gagawin ko man eh anu kaya ang maisusulat ko. Kaya nga ba at eto ako para isulat na ang assignment ko for the day, para sa susunod na ipagaw ko ito sa klase ko eh maipapaliwanag ko na ito ng mas malalim dahil naranasan ko din ang kinakalilangan nilang gawin.

Letter to my 12 year old self
Dearest Jing,

Sa panahon na mababasa mo ang liham na ito ay maaring pagraduate ka na ng grade school, at malamang ay iniisip mo kung star section ka pa ba next year kasi hanggang ngayon ay pinagdududahan mo pa rin ang galing at talino mo. Sino ba naman kasing ndi manliliit sa mga grado ng kaklase mo eh noh? Pero wag kang mag alala ang bawat grado na makukuha mo sa pag aaral ay ikakaproud mo naman. Marame kang magiging bagsak sa mga subjects at teacher na mahirap pero ganun pa man matututo kang magsikap sa pag aaral. Darating ang panahon na habang nag-aaral ka ng MAPEH eh nakakatulog ka na kasi ang nirereview mo eh tungkol sa drugs. Nakakaantok un dapat kasi wala nang written exam ang PE. Pero dahil sa mabuti ka namang estudyante nuon eh ginagawa mo ang lahat ng dapat mong gawin para pumasa. Magkakaline of 7 ka kay Ms. Suarez, pero kahit ganun eh marame ka namang matutunan sa kanya, maliban sa mga biomes na napanood mo sa required film shows nya eh matututo ka tungkol sa sarili mong pagkatao. Hindi rin hihinto ang pagiging magkakilala nyo sa highschool kasi magiging colleague mo siya pagdating ng pagiging teacher mo sa CSB. Isa siya sa mga naging highlights mo sa buhay kasi sakanya mo ata naramdaman lahat ng klase ng feelings ng isang student sa teacher. TAKOT un mostly at KABA sa tuwing tatawagin ka nya. Madalas din isa siya sa nagparamdam sayong ndi ka nga matalino. Pero naging ok naman ang buhay mo nung highschool, nagawa mo pa rin ang gusto mo, naging student council ka ulit kahit na naulit ang history nang matalo ka ulit sa third year. Alam mo na na mangyayare un eh pero sumige ka pa din. Popular kaya ung kalaban mo nun, si Cha.:) Pero kahit ganun pa man naging masaya pa din naman ang 4th year kasi Sangguniang MAg aaral ka pa rin naman, ikaw pa nga ang naging PRO? tama ba? ikaw ang nagsasalita tuwing angelus at morning prayer. Ok naman na tayo dun diba?:)

Maliban sa pagaaral, eh ndi naten matatanggi na naheart broken tayo nun, sa mga maling tao. Hanggang ngaun naiisip ko pa sila at natutuwa naman akong naging parte sila ng buhay naten. Sabihin mang mali, eh ganun na eh, madali kasi tayo magpaimpluewensya nuon, hanggang ngaun naman diba? Pero marame din tayong natutunan noon. Dapat pala ndi nahihiya sa nararamdaman. Dapat pinapakita. KAso ang naging hadlang naman nun eh ung insecurities naten, dahil sa pagiisp na pangit nga tayo. Nabansagan pa tayong tibo dahil lang naman sa wavy naten na buhok na di naten alam panu imanage. Pero ok na din un mga pampakilig ng buhay. Mga break up na masakit sa heart pero dahil nuon pa man magaling tayo magpretend, di nila napansin un.Di nila alam na nasasaktan na pala tayo, na lalo palang lumiliit ang tingin naten sa sarili naten dahil sa mga ginawa nila. Alam mo un kasi ndi pa uso ang blog eh nasulat na naten un eh diba?

Andame na nangyare pati sa college at sa work. May mga insecurities ka man ay nalabanan mo naman ung mga un. Halos isang dekada na bago ko to nasulat sayo. Nawalan pa ng internet connection kaya ung una kong nasulat eh nabura lahat. Makakaranas ka ng maraming pagsubok sa buhay pero wala pa un sa mga naranasan ng ibang tao, lahat halos eh kinaya mo naman. Makakahanap ka din ng mga tunay na kaibigan mo at mahahanap mo din ang lugar mo sa mundo. Makikita mo ang isang bagay na ndi mo man inisip na magiging ikaw eh magiging ikaw nga at malaking kasiyahan talga ang naibibigay nito sa iyo.

Ipagpatuloy mo ang lahat ng ginagawa mo para sa sarili, sa pamilya, kaibigan at mahal sa buhay kasi dito ka tunay na nagiging masaya. Ndi man palaging nasusuklian eh atleast nakikita mo ang halaga mo sa mundo. Ipagpatuloy mo din ang pagkakawanggawa, madalas na mahihinto ka pero kelangan mong mahanap ang tunay na inspirasyon para mapagpatuloy un.

May makikilala kang magpapakilala sayo sa tunay na ikaw. Na worth kang mahalin at tanggapin. Malalaman mo din yan sa sarili mo dahil ikaw mismo ay magiging kumportable sa kung sino ka man. MAkikita mong ndi mo na kelangan gumawa ng malalaking bagay para mapasaya sila.

Mag commit ka sa isang sport, isang instrument,hobby o anuman. Takot ka kasi sa commitment kahit nuon pa kaya wala kang naging magaling o wala kang napagstayan eh. Yan ang hirap sayom andale mong magsawa. Pero ndi ka nman natatakot na tumaya, un lang ang naging magandang epekto nun.

Anyway, dito nalang muna. Gusto kong malaman mong lahat ng naging desisyon mo sa buhay eh naging maayos din naman ang kinahinatnan. KAsi eto pa naman ako eh, ok pa.. hindi lang pala OK, MASAYA.:)

Sa iyo,
Jho 26 taon gulang

soon#2

2011-04-13T22:25:00.000-07:00

Sugarfree's Greatest Album!!!! Will get one soon!:)

Remembrance ng college soundtrack namen nila Ayi.:0 Lets do this!:)

Kelan mo nalamang maganda o gwapo ka?

2011-04-12T03:16:00.001-07:00

Ngaun na lang muling nabuklat ang usapan tungkol sa “scar” na meron ako. Kung kilala mo ako malamang ndi mo na itatanong kung ano at saang scar ang tinutukoy ko. Malamang nga kahit mga taong ndi nakakikilala saken eh agad naman maituturo ang tinutukoy ko. Sa buwan na to dalawang beses muling nabanggit o napagusapan ang scar ko. Una ay nang may nagbanggit na isa kong kaopisina na ang kelangan ko nalang baguhin sa mukha ko ay ang scar ko(Disclaimer: Sa iyo, ndi ako nasaktan nang sinabe mo na un ha?kelangan lang masabe ditto para maintindihan ng mga mambabasa ko.haha) At pangalawa, ay ngaung araw na ito, nang biglang magkaron ng usapang “kelan mo nalamang maganda/gwapo ka?”

Huli akong sumagot ng tanong na un, siguro dahil sa ako ang nasa dulo ng pagkakasunod sunod ng upo, o dahil sa hirap lang siguro silang itanong saken un. Pero anuman ang dahilan, wala pa man saken ang tanong alam ko na agad ang isasagot ko.

Ngaun ngaun ko lang nalaman na maganda ako. (sabay tawa) ang naisagot ko. Pero totoong ito ang naramdaman ko. Kasi nito ko lang talga natanggap o pinaniwalaan na “maganda” ako. (disclaimer ulit: sa konteksto at depinisyon ko yan ha?)

Bakit? Maliban sa mas madameng maganda talagang babae sa mundo ay ang natatanging dahilan lamang naman ay dahil nga sa may scar ako sa ilong. Kahit sino naman eh magsasabeng kasiraan sa pisikal na anyo ang mga scars. Bakit naman magaabala ang mga siyentipiko, cosmetologists, at mga make up artist na gumawa ng paraan para itago ang mga scars kung hindi nga ito kasiraan diba. At un naman din talga ang aking paniniwala.

Matagal na akong kinain ng insecurities ko dahil sa scar na ito. Ito din marahil ang isang dahilan kung bakit nagsikap ako sa pag aaral. Na kahit paano ay ginustong kong maging maalam o matalino o masipag para kahit anuman ang itsura ko ay mailalaban ko naman ang utak ko. Sabe nga kung ndi pwede lahat pwede naman isa lang ang meron ako.

Nang mapagusapan un, nagbalik ang lahat ng ala alang nagpatunay na nasira ang ganda ko dahil sa scar ko.

Case in point #1: Grade school. Tinawag akong Dodong. Bakit? Kasi may pelikula nuon na ang title ay Dodong Scarface. May scar kasi sa may pisngi un. Alam mo na kung bakit un ang tawag saken diba?

Case in point #2: Mga Bagong Tao. Lahat ng bagong taong makilala ko na mas matanda sa akin eh lageng nagtatanong kung anong nangyare saken. Pag naipaliwanag ko na ang lahat, ang tanging reaksyon na sasabihin nila ay “sayang, maganda ka pa naman sana”. Sa isip isip ko, “So ndi pala ako maganda ngaun?”

Case in point #3. Maganda ang bestfriend ko since highschool. Kelangan ko pa bang ipaliwanag yan?

Case in point #4. College. May ilang mga taong ginawang tampulan ng katatawanan ang scar ko, pero nakaharap naman ako. Hindi nila sinasadya un, mga loko lang talaga sila.:) May nagsabeng akala daw nya eh bakat lang sa pagkakatulog ko, ang ilan naman eh baka daw kasi nagpanose lift ako.

Yan na muna ang mga examples na sasabihin ko sa iyo. Ilan lamang yan sa mga bagay bagay na nagpatunay saken na ndi ako maganda. Pero wag mong isipin na wala kong ginawa para subukang alisin ito, kasi meron.

Habang tumatanda akong kinakain ng natatago kong insecurities eh isa lamang ang napagsasabihan ko nito. Ang aking journal. Sa huling pahina nun, nakasulat kung gano ako kagalit sa sarili ko dahil sa scar na meron ako, na kung sana wala ito sana normal ako, sana maganda ako…

Nabasa un malamang ng nanay ko kaya biglaan isang araw sinabe nyang ipaayos na daw namen ang scar ko. Hindi ko man siya naisip eh ndi ko itatangging natuwa ako sa posibilidad na maging normal o sa usaping ito maganda.

Dalawang attempts. Una sa isang salamat po, dok na doctor. Sinabi nya sa pinakarude manner na alam nya na wala na akong magagawa at lagyan ko nalang daw ng concealer. Lumabas ako ng clinic nyang akala ko ayos lang ako, pero nung tanungin na ako ng ate ko, ndi ako nakasagot kasi parang isang kandilang pinatay ang nakita kong pagasa.

Pangalawa, sa Belo Medical group, sabe kasi nila kaya nila lahat, pero nagkamali ako, sinabeng ndi na daw mababago dahil sa maaring madeform lang ang ilong ko kung susubukan pa itong gawin. Mas napansin pa nila ang mga problema sa muka ng nanay ko kesa sa inilapit naming problema sa kanila.

Kaya ndi mo masasabeng wala akong ginawa para mabago ang pangit kong mukha. Nakakalungkot man, pero mamamatay na akong meron nito.

Dito naisip ko na kung sinuman ang taong kaya akong tanggapin na may scar ay tunay kong kaibigan. Nakakagulat man pero ang mga kaibigan ko ngaung matalik eh sa pgkakaalala ko ay never nagtanong kung ano ang nangyare dito.

Ganun din naman sa buhay pagibig. Ndi naman ako ung taong naliligawan ng sandamakmak na lalake, ndi ako ang crush ng bayan na tipo ng tao, ndi ako pansinin. Kaya madalas noon naisip kong kung hindi man ako meant na magka asawa eh handa naman akong magampon. Naisip ko din na kung sinuman ang lalakeng kaya akong tanggapin, mahalin at pakasalan ng may ganito ay maaring tunay na pag ibig na nga ang nararamdaman para saken.

Hindi naman nawala ang mga insecurities ko sa scar ko. Araw araw ay isang reminder ito nang kakulitan ko at kahinaan ko bilang tao. Pero ndi ako nagpapatalo, dahil may mas marami akong magandang aspeto kesa sa scar na meron ako.

Thankful ako dahil ndi ako tigyawatin, na hind ako bungal, na kumpleto pa din ang mata ko, na ndi ako deformed tulad ng iba. Mas madaling dalhin ang kakulangan (kung kakulangan mang matatatawag) ang meron ako kesa sa ibang taong nagbibitbit ng mas mahirap na problema kesa saken. Ndi naman naging kabawasan ito para sa aken. Meron sigurong mga oportunidad na di ko pwedeng gawin tulad ng maging model, magkabillboard, maging flight attendant, atbp.hehe. Pero mas marame pa din ang oportunidad na ginawa, ginagawa at gagawin ko.

Marahil marameng taong nagiisip na napakafeeling ko kasi ina-assume kong maganda ako. Ndi naman ata masama un. Sabe nga nila Love your Own. Kung ndi ko kayang tignan ang sarili ko sa salamin na meron nitong scar na ito, sino pa ang makakatanggap saken. Ndi din naman ako naging paralisado sa mga pwede kong gawin bilang tao. Pareho pa din naman, ang kinaibahan lang, pag namatay ako nang walang ID eh madali akong ma iidentify. Dahil sa mundong ito ilan lang ba ang may scar sa ilong? Trademark kumbaga.

So kung matatanong man akong muli ng ganitong klaseng tanong, eh alam ko parin ang isasagot ko. Oo maganda ako, pero ngaun ko lang ito lubusang natanggap sa sarili ko. Kontrahin man ako ng iba e paniniwalaan ko pa din ito.

Ikaw, kelan mo nalamang maganda/gwapo ka?:)

Totoo pala

2011-04-07T04:36:00.000-07:00

Minsan naalala ko sa isang prayer session dito sa office, may nagkwento na lahat daw ng gusto nya ay isinusulat nya sa FB status nya, at surprisingly ay nagkakatotoo sila. Nung una ndi ako ganon kabenta sa ideya, kasi ndi ko din naman personalidad na maglagay ng mga bagay bagay na gusto ko out in the open for everyone to see.

Pero ngayon ko napapansin na maaring may katotohanan nga ang mga bagay na ito, kasi ngayon taon na ito, lahat halos ng gusto ko, na materyal na bagay eh nakukuha ko. Ang galing talaga, minsan palang akong nagsulat nun sa bulletin board ko sa kwarto. Hindi man lahat ng ito ay nagkakatotoo pero tingin ko unti unti nang ibinibigay ng mundo ang mga kahilingan ko.

Nagbalik saken ang libro ni Paolo Coelho na The Alchemist. Sabe dun, "whole universe will conspire to help you" parang ganun. tingin ko ganun na nga ata talaga. Ansaya lang.

Maliban sa sayang nararamdaman ko eh ang pagpapasalamat sa lahat ng ito.:) more to come please.:)

soon

2011-04-07T04:27:00.000-07:00

blank

2011-04-06T03:33:00.000-07:00

nang dumating ang araw na wala akong masulat.. sayang ang mga nakaraang araw na naguumapaw ang mga ideya sa utak ko na parang gripong nawalan ng handle bigla at may napakalakas na tagas.

nanumbalik na naman ang panahong ayaw na magtype ng kamay ko, ayaw din magcheck ng mga papel na dapat ko nang bigyang pansin. Ni ndi ako makasulat ng mga bagay na nangangailangan na ng agaran kong atensyon dahil ang susunod na kabanata ng buhay ko ay nakasalalay sa bagay na un.

hay buhay.

i heart robots

2011-04-01T02:39:00.000-07:00

Looking forward to my Summer 2011

2011-04-01T02:20:00.000-07:00

1. CWC Camarines Sur with NSTP Facis

2. Caramoan Island (extended vacation)

3. Borawan, Quezon with Super Ayi and Super Bri

Beach, Sun, and Sand, I'll see you soon.:)

Di na KaWILLIE WILLIE si Willie

2011-04-01T01:05:00.000-07:00

Matagal na akong ndi natutuwa kay Willie Revillame. Inisip ko dati kasi, fan ako ng Eat Bulaga, at simula nang labanan niya ang favorite noontime show ko eh nabwisit na ako sakanya. Andame na nyang nagawang kabulastugan at kalokohan pero surprisingly ay ndi siya kelanman naparusahan. Madalas pa nga na siya ang mayabang pa pagkatapos ng kung anumang kontrobersiya sa kanya. At ngaun may bago na naman siyang kontorbersiya na kahit sino ata eh ndi dapat matuwa o ipasawalang bahala ito. Ndi na ako magsusulat ng detalye ng nangyare sa isyu na ito. Mas magandang panuorin nyo na lang ang be the judge of it. Hay, sana this time ndi na siya mapawalang sala.

Write up on Willie Revillame

Sa Ngalan ng Tubo Part 1

2011-03-31T04:21:00.000-07:00

*Para lubusan maintindihan ang mga sinasabe ko magandang mapanuod ninyo ito.*

Part 1
Part II
Part III
Part IV

Taya

2011-03-31T03:29:00.000-07:00

Sa buhay anong kaya mong itaya? Kung ang buhay ay isang laro, anung kaya mong isugal? Maaring ang iniisip mo eh usapang pag-ibig ito. Sa totoo lang, nagkakamali ka. Hindi na usapan ng puso ito. Madame na akong nasulat tungkol dito, at sa estado ko ngaun wala pang kumukurot sa puso ko. (segway lang)

Sa totoo lang, nainspire lang talaga ako sa isang kanta ng Up Dharma Down na Taya. Pero ang tema nung kanta eh tungkol sa pagmamahal. Pero nairelate ko ito sa cause ng mga magsasaka at mangagawang bukid ng Hacienda Luisita.

Taya by Up Dharma Down

Sa ilang dekada na, tingin ko lang sila na ata ang may pinakamalaking sinugal at itinaya sa laban nila, o naten. Mula nung 1957 na kinuha ng mga Cojuangco ang lupa na totoo namang kanila ang lupa, sa pagkitil ng buhay ng ilang mga magsasaka nung masaker, at pati na ang mismong mga susunod na henerasyong magtutuloy ng nasimulan na ng mga nakatatanda sa kanila.

Para sa kapirasong lupang hinihingi nila sa mga Cojuangco Aquino ay isinugal nila ang kanilang mga buhay, pati na ang kalayaang mabuhay na walang takot na minsan isang araw ay bigla nalang may kukuha sa kanila na kikitil ng kanilang buhay. Patas na karapatan lang naman ang kanilang nais. Karapatang mabuhay na ndi nangangambang bukas ay wala na silang makakain, na ang bawat anak nila ay may oportunidad na makapag-aral sa isang maayos na paaralan, na maibigay sa pamilya ang buhay na magaang at masaya.

Araw- araw sa buhay ng bawat magsasakang nakausap ko sa Hacienda Luisita ay laging nakataya.

Pero kahit ni isang beses, ndi ko sila nakitaan na takot. Takot na magdudulot na atrasan o bawiin ang kanilang isinugal.

Salamat at handa kayong isugal ang lahat ng iyan. Hindi lang para sa inyo at sa inyong komunidad, ngunit pati sa akin na umaasang magtagumpay ang sugal na iyan.

Susugal na din ako. Kayo? Handa na ba kayong sumugal?

Pagtuyo ng Luha

2011-03-29T21:46:00.000-07:00

Ilang beses ko nang binalak magsulat tungkol sa karanasan ko sa Hacienda Luisita, pero tuwing gagawin ko eh napanghihinaan ako ng loob sa pagiisip na maaring ndi ko mabigyang hustisya ito sa blog na to.

Pero mahina man ang loob ko eh eto na nga ako at nagsusulat na. Pang-apat na balik ko na sa Hacienda Luisita nitong nakaraang linggo. Nakakagulat man, pero sa pang- apat na pagpunta ko dun eh, ndi pa rin ako tinakas ng pagluha ko. Sunday na noon eh uuwi nalang kame, pero dahil sa teacher nga ako eh hindi naman maaring wala akong sabihin sa klase ko. Dun na lumabas ang lahat ng saloobin ko.

Saloobin ukol sa pagiging guro kong napanghihinaan din ng loob, sa mga attitude ng estudyante ko, ako bilang nagtitiwala sa adhikain ng mga farmers ng Hacienda Luisita, at ako bilang tao.

Sa kahit anong aspeto man natin tignan, makikita sa bawat pagpunta ko dun, sa bawat salita ng mga magsasakang nakilala ko, sa estado ng kabuhayan, edukasyon, at kalusugan ng mga tao dun, masasabe natin agad, walang patumpik tumpik, na "OO, may mali nga talaga!" At malungkot man sabihin na ang MALI na ito ay nakakaapekto sa ilang libong tao. Hindi namimili ang MALI na ito ng edad, kasarian, kulay, katawan, atbp. Basta taga Hacienda Luisita ka eh kasama ka sa epektong dala ng MALI na ito. HIndi ako eksperto sa pagexplain ng nangyare sa kanila, pero tiyak kong naiintinidhan ko ito ng malinaw na malinaw. Sa kahit na ano pang anggulo tignan, ndi kelanman naging tama ang mang abuso, mangamkam, at pumatay ng tao, literal man o ndi.

Lupa lang naman ang sigaw ng bawat isang nakausap ko sa Hacienda. Ndi nila kelanman binanggit saken na gusto nila ng magarbong bahay, mamahaling sasakyan, o kung anu pa mang luho sa mundo. Napaka basic lang naman talaga ng gusto nila, makapagsaka ng sarili nilang lupa, kalayaang makapagtanim, umani, kumain, at kumita sa tamang paraan. Paraang alam nila.. at un ay ang pagsasaka.

Isa sa mga ndi nagfafail na magpababa ng luha ko ay ang mga batang naisasakripisyo ang kanilang pag-aaral, dahil sa ganid ng iilang matataas na tao. Nitong weekend nakilala ko si MJ, andun kasi siya nakatambay sa bahay ni Tatay Jerry. Nagpapractice siyang magbasa, eh dahil sa teacher ako, ginuide ko siya sa pagbabasa. Magaling na siya magbasa, at ang binasa nya nun ay isang bukas na liham tungkol sa kaso ng mga mangagawang bukid sa Hacienda Luisita. Binasa nya ito buong buo, pero nung tanungin ko siya, ndi niya alam kung saan ang Hacienda at kung sino ang sinasabe sa binasa nya. Ni hindi nya alam na siya mismo ang dahilan kung bakit may sulat na ganun. Para sa kanya ang bukas na liham na un. Pero dahil sa maling sistema ng pagpapalakad sa hacienda, wala siyang kamalay malay na para saknya pala ang laban na iyon.

Hindi pa tapos ang laban. Laban ndi lamang sa lupa. Laban para sa kinabukasan na di lang iilan sa mga tao ng Hacienda Luisita pero para sa buong sambayanan. Madalas akong magtaka kung anong maari kong iambag sa laban na ito. Wla naman akong talentong tulad sa mga manunulat, manunula, mga artist na may maitutulong sa laranagan ng arts. Di rin ako aktibista at ndi ko din ata kakayanin ang buhay nila dahil napakahirap. Saan nga ba ako tutulong? Paano?

Sa matagal na panahon, ndi ko nakita na ang sagot pala sa tanong ko ay nasa harapan ko na, limang taon na ang nakalipas. At ito ay ang pagiging guro ko. Isa akong guro na may kakayahang dalhin sa loob ng klase ang mga nalalaman ko. Kakayahang imulat ang mga kabataan sa totoong laban ng mga tao. At ito ang gagawin ko.

Kasama ng pagkilos ay ang paniniwala kong kailanman ay hinding hindi mauubos ang luha ko para sa kanila.

Ang mga Lalake talga, OO!

2011-03-22T22:38:00.001-07:00

( Sagot sa naunang post. Galing ulit sa computer.:) )

Kaming mga babae na naman ang nakita. Lalake, agrabyado. Lalake, kinakawawa. Lalake, hindi maintindihan. Hmmp, parang masyado yatang nagisa ang mga kabaro ko. Tungkol sa pagiging patas sa ngalan ng pag-ibig, kami naman ang laging talo a, hindi kayo. Kami ang laging lugi, kami ang laging nawawalan at iniiwan.
Kapag ngumiti ka na ng konti, nag-ayos ng konti pagkakamalan ka nang malandi. Hindi pangseryosohang relasyon. Marinig lang nila na malakas kang magsalita, palengkera ka na. T.O. kagad sa kanila iyon. Mahilig silang tumingin sa mga babaeng sexy manamit, kulang nalang makita na kaluluwa. Pero kapag babaeng seryosohin at gustong ligawan dapat disente, dapat mala-anghel ang mukha, dapat mukhang inosente. Tapos kami pa raw ang mahilig mamili? Parang baliktad yata? Chaka pag ligawan, kayo nakakapamili ng liligawan nio dba? Kami makakapamili ba kami? hindi, no choice talaga
Ok, ayan nanliligaw na si lalake. Dapat pakipot ka para suyuin ka, para habulin ka pa lalo. Kapag hindi ka naman nagpakipot "easy to get" naman ang tingin sa iyo. Hindi ka na seseryosohin. Sino bang may sabing magpaalila kayo, di naman namin hawak ang buhay niyo. Natural lang na magtiis kayo, may gusto kayo sa amin eh. Kapag nakuha niyo na iyon wala na lahat ng mga paghihirap niyo, babaliktad na ang sitwasyon kami naman ang mamromroblema. Para lang kayong may gustong bilhin na bagay. Upang mabili ito kailangan munang magsakripisyo, magtipid, magtiis. Pag nabili na at napagsawaan wala na, balewala na.
Diyan ka na sa tabi-tabi. Tawagan nalang kita pag trip ko o kaya'y pag may gusto akong ipagawa sa iyo.
Ano pa ba? E di sinagot mo na diba. Utang naloob pa natin yun. Dahil naghirap daw sila sa panliligaw dapat masuklian natin iyon ng higit pa. Sa umpisa kailangan malambing ka, maayos at laging magsisilbi sa kanya. Ayaw daw nilang humawak ng relasyon, pero kapag ikaw naman ang nagmando, aba, masasakal naman. Sasabihin pa sa iyo "demanding" ka. Meron ka pang maririnig na "I think we need space" at kung anu-ano pang ek-ek. Sino rin may sabing di dapat kami magpakabait, maging devoted at faithful? Kapag kami ang sumaway niyang mga iyan, iba na ang tingin sa amin. Malandi na kami, haliparot, pakawala, makikay at kung anu-ano pang mga bansag ang itatawag sa amin. Kapag kayo gumawa noon, ok lang. Lalake kayo eh, macho kayo pag ginawa niyo iyon. Kaya kami. Walang magawa. Magpapakaburo at magpapakamadre nalang. Kapag nagloko na kayo ano pa bang magagawa namin? Eh di iiyak nalang. Wala namang ibang magagawa eh.
Tungkol naman sa tinatawag niyong pagdedemand namin. Hindi kami nagdedemand! Karapatan lang namin iyon. Karapatan namin na lambingin niyo kami, icheck at ipakita sa amin na mahal niyo kami.
Hindi rin ibig sabihin na mas sincere kayo sa amin. Seryoso rin naman kami ah. At ang maturity wala yan sa edad. Mas maaga nga kaming magmature sa inyo. Ang isang 19 year old na lalake eh, isip 15 pa yun. It follows iyan sa lahat ng age group. Mas mataas pa nga kung minsan ang pagbawas ng level of maturity. Kayo na ang mag-math. Pati yung pag-iyak namin pinupuntirya niyo. Kesyo drama daw. Diba kapag umiyak ka nagbuhos ka ng emosyon diyan. Ano tingin niyo sa amin mga artista?!
Alam niyo iyon? Yun bang kulang nalang ay lumuha ka na ng dugo, pero hindi ka pa rin papansinin. Sasabihan ka pang tigilan na ang pagdradrama. Hindi nila kami maintindihan kapag nagseselos kami. Bakit naman kami magseselos kung wala kaming nakikita? Mas iba kaming magmahal. Mas masarap.
Kapag natapos na ang lambingan, eh di siyempre iwanan blues na. Kami pa raw ang nagsawa, kami pa raw ang nagtritrip lang. Sino ba ang lumalayas kapag may nakita nang bago, sino ba ang mayabang, sino ba ang nagmamalaki? Kami ba? Kami ang walang choice. Kasi ang babae pag sinabing "break na tayo" lambingin lang iyan ng konti balikan blues na iyan. Kapag ang lalake ang umayaw, pucha, bahala ka diyan. Kahit mag-tambling ka pa sa harap niya. Wa-epek. Umiyak ka ng bato. Wa-epek. Tsk, tsk, tsk. Tapos sila pa raw ang kawawa.
Post-break up, mahal pa ng babae si lalaki. Sasamantalahin ni lalaki. Magpapagawa ng kung anu-ano. Naaalala ka lang kapag may kailangan sa iyo. Kapag pumangit ka after the break up, magpapasalamat sila na iniwan ka nila. Kapag gumanda ka naman, ipagkakalat nila sa buong sangkatauhan na naging girlfriend ka niya. Sala sa init sala sa lamig talaga.
Ano ba namang buhay to? Ang hirap ding maging babae ano. Kala nila laging sila nalang. Lagi rin kaming naiiwan sa ere.
In-love din kami.
Ang mga lalake talaga, oo.

Ang mga Babae Talaga, OO!

2011-03-22T22:35:00.000-07:00

(galing sa computer dito sa school, bago mag bura ng files. Maganda siyang basahin, nakakaaliw:))

ANG MGA BABAE TALAGA OO
*gabi. usapang lalake* *sindi ng yosi* *hithit* *buga*
Musta na, pare? Ako, okay lang. Eto. Nagmumuni-muni. Nag-iisip. Minsan talaga may mga bagay na hindi ko maintindihan. Ewan ko ba. *hinga ng malalim*
Bakit ba ganun pare, ilang beses ko na pinag-aralan pero lagi na lang lumalabas na parang kahit 'sang anggulo mo tingnan, hindi nagiging patas para sa mga lalake ang ilang bagay pagdating sa pagmamahal. *tingin sa stars*
Minsan naiisip ko, alam kaya ng mga babae ang hirap ng lalake na gumawa ng first move para magtapat ng pagmamahal? E yung hirap na dinadaanan sa panliligaw at pagsuyo sa mahal nya? Ang feeling ng masaktan pag nabasted? Malamang-lamang siguro, hindi ano. Wala naman yata silang alam sa mga paghihirap naten e. Ang alam lang ata nila e mamili, manakit, at magsaya. Tingin mo? *tingin sa malayo*
Lagi naman ganun. Una pa lang, lalake na ang naghihirap. Hassle saten ang panliligaw pero bago pa yun, kung ano pang diskarte ang gagawin naten para masabi naten sa kanila na mahal natin sila. Alam kaya nila yun? Mahirap magsabi na mahal mo na yung babae, diba? Tapos liligawan pa naten. Patutunayan na mahal nga sila. Susuyuin to-the-max. Maghahatid sa bahay, tutulungan, sasabayan, palalamunin, pagtyatyagaan, lahat na. Kulang na lang e pagsilbihan mo nang walang sahod. At ano ang kapalit? Well, depende sa trip nila. Oo tol, sa trip lang nila. Wala silang pake kesehodang mahal natin talaga sila. Basta ang alam nila, pag di nila tayo trip, isang malaking HINDE ang makukuha naten, kahit umiyak pa tayo ng dugo o lumuhod sa mga asing buu-buo. Para lang silang namimili ng damit na di man lang sinusukat bago ayawan. Kaya kahit mahal na mahal na mahal na mahal natin, sorry tayo. Hindi nila alam kung mahal mo sila. Kailangan mong maabot ang kanilang mga standards o uuwi ka lang na bad trip, iiling-iling, at minsan, luhaan.
Wala tayong magagawa, marami silang alibi. "Hindi pa 'ko ready eh..", "Sorry pero I think we should just be friends..", "Ha? Uhhmm.. nagpapatawa ka ba? Hahahaha.." "Better luck next time na lang muna, okay lang?", "Give me a decade. Pag-iisipan ko muna..", "Para lang kitang kapatid e..", yaddah yaddah. Isang malaking pagsasaklob ng langit at lupa 'yon para saten. *kuha ng bote ng beer* *lagok* *lunok*
At hindi lang 'yon tol. Sa pre-relationship stage pa lang yon. Pag sinagot na nila tayo, satin pa rin ang hassle. Tayo daw ang mga lalake kaya tayo ang hahawak ng relasyon. Tayo ang aayos kung may gulo; tayo ang dapat magpapakabait; tayo ang magtatyaga; tayo ang magiging devoted at faithful; tayo, tayo tayo.
Sila? Ummm? Teka, isipin ko.
Ayun. Sila ang magsasabi kung anong oras kayo dapat magmeet; sila ang magtetext ng mga mushy at kabalbalang texts; sila ang magdedemand sayo ng kung anu-ano; sila ang magbabawal; sila ang magsasabi kung kelan ka dapat mag-shave, kung kelan ka pwedeng tumawag sa bahay nila, kung kelan sila di dapat bad tripin dahil meron sila, at kung kelan ka korni. Ewan. Ganun ata talaga. *kuha ng bote ng beer* *lagok* *lunok*
Hindi pa yun tapos pare, dahil dapat tayo ang bahala kung ano ang magiging takbo ng relasyon. Pag maganda, edi okay. Pag may problema, kasalanan naten. Haay buhay. Minsan talaga kung tutuusin sakit sila ng ulo. Kaya lang mahal naten kaya di na natin iniintindi yun. *hinga ng malalim*
Pero alam mo tol, feeling ko mas sincere pa tayo magmahal Alam mo yun, iba tayo magmahal e. Hindi lang
parang laru-laro lang. Seryoso. At kung magmahal man tayo, lubus-lubusan. Mas mature. Hindi yung parang pambata lang gaya nila na kesyo magseselos-selos, iiyak-iyak, iina-inarte, dadradrama, at kung anu-ano pa. Hindi lang kababawan. Ka-mushyhan. Kababaihan. Iba tayo pag nagmahal.
*hinga ng malalim* *tingin sa malayo ulit* At ito pa ang pinakamasaklap. *singhot*
Ang ending ng relasyon. Sa mga panahong 'to, either sawa na sila, hindi na tayo trip, may nahanap na silang better saten, o kaya they need f*cking space and time muna. Bad trip no? Wala na naman tayong choice. Sila ang masusunod.
At ano pa ang kasamang hassle don? Syempre wasak na ang imahe naten. Tayo ang lalabas na may kasalanan. Na playboy. Na nagpapaiyak. *iiling*
Tayo siyempre ang mga antagonist at sila yung mga bidang inaapi at parang mga pusang iiyak-iyak. Ang ending: mag-ooffer sila ng "friendship" kuno matapos tayong pagsawaan, lahat ng gifts naten nasa kanila, sawi tayo sa pag-ibig, "player" na ang image naten, at higit sa lahat, mag-iisip kung papaano ipagpapatuloy ang buhay. Maiiwan tayong tulala, mag-iisip kung saan nagkamali, mamomroblema sa pag-aadjust sa pagiging single, at di na naman makakatulog.
Haay buhay. Ang hirap maging lalake. Lagi ka na lang naiiwan sa ere.
Ano? Hindi ka na nagsalita? In-love ka no? Ako, kamusta? Eto. Yoyosi-yosi. Bubuntong-buntong hininga.
Titingin-tingin sa bituin. Mumuni-muni. Lalagok-lagok ng alak. Ang mga babae tala

Sa Mata ng Kaaway

2011-03-22T10:04:00.000-07:00

Makailang beses na akong nakarinig, nakabasa, nakapanuod ng ilang mga pananakit at pang aabuso sa mga kababaihan. Minsan na rin akong naging biktima ng mga pananakit, pangaabuso, at pangbabastos ng ilang mga kalalakihan. Pero hindi naging malaking isyu ito para sa akin, dahil alam kong anuman ang mangyare ay kaya kong ipagtanggol (kung pagtatanggol nga ba itong matatawag) ang sarili ko.

Pero nag iba ang lahat, isang kwento, isang pagsasabi, isang pag amin. nagbago ang tingin ko sa lahat. Mas madali pala kasi pag ako ang nasa sitwasyon, mas madaling umayaw, magsabe ng hindi. Pero iba ang kalagayan ngayon, wala ako sa posisyong lumaban o kuhain ang hustisya na para sa taong ito.

Ndi ko malaman, kung paanong ang isang taong nasa maayos na pagiisip, nakapag aral, mabuti ang pamilyang pinanggalingan ay kayang tumingin sa akin ng diretso,
walang pagaalinlangan
walang takot
walang konsenysa

Ikaw! na dapat unang unang nasandalan,
natakbuhan
nagtanggol
nakipaglaban

ay isa nang kaaway...

hanggang kelan ang panlilinlang.. sa mata ng kaaway.

subok lang

2011-03-21T07:39:00.000-07:00

Ginamit namen ang istoryang ito sa isang outreach sa Reception and Study center for children sa may Quezon City:) pangalawang subok sa pagsulat ng kwentong pambata. :)

Ang Apat na Manlalakbay
Isang araw sa kagubatan, masayang naglalaro ang apat na magkaibigang sina Elay Elepante, Benny Baboy, Perla Pusa at Ugi Unggoy. Habang naglalaro sila ay biglang may nahulog na isang malaking basket sa kanilang harapan.

Ela Elepante: (Gulat) Waaaaaaaahhhhhhhh!!!!
Benny Baboy: Ano yun?
Loi Unggoy: Isang basket!!!
Perla Pusa: Tignan naten.

Dahan dahang nilapitan ng apat ang basket. Binkusan nila ito at nagulat sa kanilang nakita.

Sabay-sabay: Wow! Ano ito?

Pagbukas nila ay may nakita silang apat na bagay sa loob ng basket na may nakasulat na pangalan nila. Isa isa nila itong kinuha at tinignan. Unang kumuha si Loi Unggoy (Bracelet na may nakasulat na Loi)

Loi Unggoy: Ang akin ay isang bracelet. (sinuot ito) Wow, saktong sakto sa akin.

Sumunod si Benny Baboy (Kwintas na may Benny) Ang akin naman ay isang kwintas! Ang ganda!

Pangatlo ay si Ela Elepante. Isang magandang belt naman ang akin.
Huli ay si Perla Pusa: Anklet and akin. Ang ganda!

Isinuot ng apat na magkakaibigan ang mga nakuha nila sa loob ng basket. Ndi nila alam na ang mga gamit na ito ay may angking lakas at kapangyarihan.

Kinabukasan, nagbalik sa kagubatan ang apat na magkakaibigan. Habang sila ay naglalakad ay may nakita silang isang mama na nagpuputol ng puno sa parteng iyon ng gubat.

Mama: BWAHAHHAHAHAH!!!! Puputulin ko ang lahat ng puno ditto at tatayuan ng matataas na gusali! Hahaah!!!!!

Nagulat ang apat na magkakaibigan.

Ugi Unggoy: Nako, paano na tayo at ang iba pang hayop kung magpapatuloy ito?
Elay Elepante: Wala na tayong matitirhan
Perla Pusa: Wala na tayong makakain.
Benny BaboyL Wala na rin tayong mapaglalaruan.

Nalungkot ang apat.. at sa malayo ay patuloy pa rin ang mama sa pagputol. Habang nagpuputol ng puno ay nakita ni Perla Pusa na may nahuhulog na pugad mula sa natumbang puno.

Perla: Ang pugaaaaaaaaaaaadddddddddd….. (takbo ng mabilis at nahuli ang pugad)
Benny, Ugi at Elay: HAAAAAAAAAAA!!!!!!!!
Perla: Buti nalang nasagip ko.
Benny, Ugi at Elay: Nakangangang nakatingin kay Perla.

Perla: o bakit? Anong nangyare?
Loi: napakabilis mong tumakbo Perla
Benny: oo nga, nakakamangha ang bilis mo!
Perla: (gulat) Oo nga no, Pero paano kaya? Hindi ko din alam pero nung makita ko ang pugad naisip kong kailangang gawin ko
Ela: Galing mo Perla!:) nasagip mo ang ibon.

Ilalagay na sana ni Perla ang pugad sa isang puno nang biglang:

Enngggg EEEEEEEEENnnnnnnnnnnnnnggggggggggg EEEEEEEEnnnnnngggggg!!!! (malalaglagan ng puno si Perla)

Ela: PEEEERRRRLAAAAAAAAA!!!!!! (Agad na hinarang ni Ela ang malaking troso, naharang ni Ela ang puno)
Beni: ikaw din Ela, ang lakas ng iyong katawan.
Ela: Oo nga, Beni, ngunit kailangan maialis na sa akon ang trosong ito pero di ko magawa ng aking kamay.

Loi: Paano yan? Ela?
Beni: Susubukan ko (sinubukan pero di kinaya)
Ela: Ikaw kaya Loi?
Loi: Huh? Pero Pano, mabigat yan eh.
Ela: Sige na

At nabuhat nga ni Loi.
Loi gulat. Ha ? Napakagaang ng troso! Ang dali nitong buhatin!
Beni: Ang galing! Paanong nagawa ninyong tatlo yun?
Perla: salamat Ela at Loi.

Loi at Ela : Walang anuman pero paano nangyare ito ?
Beni: Hindi kaya dahil sa mga gamit na nakuha natin?
Perla: oo nga. Maari?bakit si beni wala?

Brrrrrrrr....... brrrrrrrrrrrr....... ennnnnnnnnnnnnnggggggggggggg....
Nalaglag ang pun.... brrrrrr..........engggggggg

Aaaaaaaaaaaaahhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaahhhhhh!saklolo!
Beni: May nasa panganib. Kelangan naten tulungan siya.
Perla: ha? Panu mo alam Beni? Wala naman eh
Beni: basta sundan nyo ako

(nglakd at nakita ang mamang mantotroso na nadagdagan ng puno)
Tulungan naten.

At ginamit nga ng apat ang lakas nila upang tulungan ang mama.
Nailigtas ng apat ang mama,

Mama: salamat sa tulong ninyo!
Beni : maari po bang wag na ninyong tayuan ng gusali ang aming kagubatan ?
Mama : HA ! PERO !
Perla : mawawalan po kasi kame ng tirahan
Loi: mapagkukunan ng Pagkain
Ela: at mapaglalaruan
Beni: paano naman po ang buhay namen?

Mama: ha? Aba oo nga ano? Ndi ko iyan naisip.
Sige, simula ngaun ay tutulong ako upang maisaayos ang kagubatan.

The End

*photos courtesy of google*

Nang maglaro si Tadhana

2011-03-14T20:59:00.000-07:00

Sino ba si Tadhana? Ilang beses ko nang narinig, nabasa, nakanta ang tadhanang iyan. Pero kahit minsan ata eh ndi pa nagging totoo si Tadhana para saken.

Sa lahat nang nagging mga nakaraan ko, pinilit kong makita si Tadhana sa mata. Sabihin na oo ikaw na nga si Tadhana. Pero ilang beses din akong nabigo. Ilang beses akong umasa na hawak at kapiling ko na si Tadhana.

Lumipas ang mga taong naniwala ako sa katotohanan na eto na siya at wala na akong magagawa pa kung hindi ang pasalamatan na dumating na siya at nagdesisyon na manatili sa akin. Kahit pa ndi na iyon ang tadhanang naisalarawan ko sa aking isipan. Ndi man siya ang nagging sagot ng dinadasal kong tadhana ay nagtiis ako na tanggapin at paniwalaang ito nga ang para saken.

Pero, kinalasan ko ang pinaniwalaan kong Tadhana ng matagal na panaho. Sinabe kong maaring ang Tadhanang nasa harapan ko ngaun ay isa lamang panlilinlang sa tunay na tadhana na naghihintay para saken. Hindi ko na pinigilan ang sarili kong hanapin ang tunay kong tadhana. Nabulag ako nang matagal pero nagpapasalamat ako dahil ang huwad na Tadhanang iyon ang tumulak sa ken para makita ang Tadhanang tunay na akin.

Ngunit mapaglaro talaga si Tadhana.

Malapit ko na siyang makita, eto na nga at konting linaw na lamang ng mata ay alam kong andiyan na nga siya.

Kaso ako na naman ata ang nakita ni Tadhana para mapagtripan. Nagantay lang ako nang tamang panahon para maging handa, pero imbes na panahon para maghanda ay nagkrus ang daan ko sa isa na namang panibagong Tadhana.

Tatlong magkakaibang tadhana ang nasa harapan ko ngaun.

Ikaw.

Siya.

Ako.

Tadhana nga naman.

Kaganda at Kaartehan

2011-01-05T06:04:00.000-08:00

Minsan sa isang biglaan kwentuhan, napagusapan ang koneksyon ng arte at ganda. Sabe ng kaibigan kong si Emil, dapat daw ay pantay ang arte mo sa itsura mo. Kung titignan napaka discriminating, na para bang wala nang karapatan ang ndi maganda para umarte. Pero masakit man tanggapin, totoo naman un. Bakit ka nga naman aasal nang malayo sa dapat mong asal? Ang malungkot lang, maraming tao ang ndi nakaiintindi nun. O di naman kaya iba ang nakikita nila sa salamin (?) haha!

Pero ang mas nakatutuwa ay ang realidad na ndi la ng pala kame ang nakapagisip at umaayon sa "pilosopiyang" yun. Eto na at naisulat ni Lourd De Vera.

Umasal Lamang Nang Ayon sa Ganda

By LOURD DE VEYRA, SPOT.ph

01/04/2011 | 10:42 AM

Share318

Q: Bakit kailangan nito sa mga panahon ngayon?

Dahil sa mundong pataas nang pataas ang stress levels, dala ng banta ng climate change, kriminalidad, trapik, polusyon. Wala nang mas nakakakulo ng dugo kesa sa isang taong hindi umaasal nang ayon sa kagandahan.

Q: Ano ba talaga ang ibig sabihin ng pilosopiyang ito?

Ilang gabay, alituntunin, at halimbawa:

• Kung di naman kagandahan ang katawan (at lalo na kung tadtad ng kurikong ang balat), ‘wag mag-post ng mga Boracay pics sa Facebook. Polite lang ang mga kaibigan mo pero pinagtatawanan ka nilang lahat. ‘Yan ang mapait na katotohanan.
• ‘Wag artehan ang pananalita. Wag lagyan ng impit at kulot kung wala rin lang natural na impit at kulot ang dila mo—unless lumaki ka sa US, nag-aral sa mamahaling paaralaan, nakatira sa exclusive subdivision, o nanggaling sa pamilya ng mga panginoong may-lupa.
• ‘Wag magpumilit mag-Ingles kung di ka rin lang naman lumaki sa Forbes Park o nag-aral sa I.S. Mas lalong wag na wag kung mali-mali rin lang naman ang Ingles mo.
• ‘Wag mag-sleeveless kung maitim ang kili-kili. ‘Wag na ‘wag mag-sleeveless kung maitim na nga ang kili-kili, pamalo pa ng dalag ang mga braso mo. Mas na mas na ‘wag—nakikiusap kaming lahat lalo na ang mga tropa ko dito sa Project 2—lalo na’t lumalabas ka pa sa TV. Alam naming karapatan ng bawat tao sa mundong itong magsuot ng sleeveless, pero tandaang karapatan din naming laitin ka nang bonggang-bongga.
• Kung di rin lang naman kagandahan, wag magti-tweet ng “WALANG GUWAPO DITO" dahil masaklap ang tatalbog sa iyo na paghusga. Wag rin magti-tweet tungkol sa kalidad ng wine lalo na’t bisita ka lang. At kahit na may training ka sa oenology, ‘wag manglalait ng wine ng ibang tao—lalo na’t pinapasuweldo ka ng taong bayan.
• Kung ka-edad mo na si Madonna, wag nang labanan ang makinarya ng panahon at isipin na ikaw pa rin ang seksing haliparot noong 1985. Kahit cultural icon ka na. Ang pagsuway dito ay magdudulot lamang ng matinding bangungot sa mga milyong-milyong tao tulad ng sa latest mong music video.
• Kung ‘di rin naman talaga model, huwag tangkaing mag-model—maliban na lang kung ang produkto ay hollow blocks o kaya’y Pigrolac. Sinadya ng Diyos na bigyan ng angkop na tangkad at ganda ang ibang tao para sa trabahong ‘yun.

Q: Ano ang kinaiba nito sa “Kung ‘di rin lang kagandahan, wag mag-inarte?"

Wala masyado—magkamag-anak nga sila, in fact. Pero masyado namang garapal itong nasa itaas. Pero ‘yan ang masakit na katotohanan: marami talagang hindi umaasal nang ayon sa ganda.

“Things that are pure within themselves evoke pleasure, thus beauty," ika nga ni Socrates. Sa Tagalog, naaalibadbaran tayo sa di-kagandahan. Lalo na’t nag-iinarte pa.

Ang di pagsunod sa batas na ito ay nagdudulot ng mga di-kanais-nais na pakiramdam sa mundo. Basic human courtesy lang dapat, di ba? Hindi tayo umuutot at pinapaamoy sa katabi natin. Hindi natin dinuduraan ang pagkain nila. Pag humihikab tayo, tinatakpan natin ang ating bunganga. Ang pag-ebs ay isang pribadong aktibidad at hindi natin ipinagmamalaki sa ibang tao.

Q: Bakit marami pa ring mga taong hindi kagandahan na hindi likas na sumusunod sa pilosopiyang ito?

Hindi ko rin alam. Bakit ba may mga taong nagnanakaw? Bakit may mga taong pumapatay? Bakit may mga mahilig manood ng child pornography o kaya bestiality? Bakit may mga opisyal sa gobyernong nakaw pa rin nang nakaw kahit na sobra-sobra na ang mga pera nila sa Switzerland?

“Good nature will always supply the absence of beauty; but beauty cannot supply the absence of good nature,"ika nga ng Briton na si Joseph Addison. Ang mahirap ay kung pangit ka na nga, maarte ka pa at masama pa ugali mo. Yung mga ganoon ay wala na talagang pag-asang lumigaya sa mundo kahit ilang hamster o pusa pa ang alagaan nila.

Q: Ano ang karaniwang nangyayari kapag hindi umasal nang naayon sa ganda ang isang tao?

Wala naman sigurong direktang koneksyon ang stress at ang mga di-kagandahang billboards sa Edsa, pero tingin ko yung kay Joel Cruz Aficionado ay isang ehemplo ng hindi umaasal nang ayon sa ganda. Ang isa pa ay yung kay Ellen Lising ng Ellen’s Aesthetic Surgical Center (Naaalala ko bigla yung The Crow. O kaya yung Joker ni Heath Ledger sa Dark Knight). Naiintindihan ko na karapatan nila ang ilagay ang mga pagmumukha nila sa mga naglalakihang tarpaulin sa bawat sulok ng Maynila. Pero magkaiba yung pag-promote ng negosyo sa pananakot sa kapwa tao.

Q: Ibig sabihin ba nito: Ang mga pangit ay wala nang karapatan mag-inarte?

Kung magdudulot ng pagtatalo sa magkakaibigan, argumento sa magkaka-opisina, suntukan sa bar dala ng kaartehang ito--- oo, wala silang karapatan.
Pero, nasa demokrasya pa rin naman tayo. Kaya, sorry na lang ako.

Q: Totoo bang pinagpapala o mas sinesuwerte ang mga taong umaastang sapat lamang sa kanilang natural na ganda?

Higit pa sa pagpapala ang ihahain sa iyo ng langit. Kabit-kabit kasi yan. Una, hindi maiismiran ang iyong dangal. Hindi ka pagbubulungan. Hindi ka pagpipyestahan ng kritisismo at tsismis. Kung walang maipipintas, walang papasok na panlalait sa aura mo, walang magnet ng negatibo. Despues, gagaan ang buhay. Tiyak na ang pagpasok ng swerte sa buhay.

Q: Magbigay ng mga halimbawa ng mga taong umaasal lang nang angkop sa kanilang ganda.

A. Buti na lang marami pa sila. Si Lucy Torres Gomez ay isang halimbawa nito. Kung tutuusin ay may karapatan siyang umasta sa anong paraang nais niya—dahil siya naman talaga’y diyosa ng kagandahan. Pero kahit na ganoon ang sitwasyon ay hindi niya kailanman inabuso ang pribelehiyong ito. Alam niya kung anong asta ang bagay sa kanya. Laging nakangiti, mabait ang pakikitungo sa tao. Hindi binabalandra sa madla ang kanyang mga mamahaling damit at pabango.

Shalani Soledad, maganda at sikat pero hindi rin nakitaan ng angas. Simple lang siya. In fact, siya pa rin ay larawan ng lumanay kahit sa gitna ng ingay at gulo ng game show. Masdan at pakinggan kung paano siya magbilang ng “…One… two… three… Goooow!"

Q: Bakit naman ito pa ang napili nating pag-usapan sa pagpasok ng bagong taon at hindi ang mga hula-hula at mga pampasuwerte sa buhay?

A: Dahil wala akong bolang kristal at wala ka ring makikitang turban sa ulo ko. Umaasal lang ako ayon sa aking ganda.

Artwork by Warren Espejo.

Reminscin year 2010 (Part II)

2011-01-02T09:50:00.000-08:00

*New found FRIENDSHIPS

I thank God for new blessings He lead me to.:)

*The family that party(s) together stays together.

This year was filled with family celebrations. The highlight of the year was the Welcome New Senior Citizens Birthday party for our parents. Also, we would always celebrate any holiday that was created or we would create our own.

*The First Times
This year I have experienced so much like zipline, played frisbee, jumped in a trampoline, and lastly be a "yaya" for a day in Wyatt's field trip.

*Me in my Traveling Pants
I went traveling this year in Asia and in the Philippines. This is one of the expenses of my life and i don't regret any of it. Traveling anywhere is an opportunity for me to understand the world, people and especially myself. If only I had more money and time, Id love to travel everyday!:)

*Jho in 2010
2010 has been very good to me. I even consider it to be one of the best years of my life. It was so wonderful that I had to do this blog. I think I owe it to the universe to give back for all the amazing blessings it conspired to give me. (inspired from Paulo Coelho's Alchemist) I have grown so much as a daughter, friend, teacher, and student. I have learned to decide for what I think is best for me, even if it will hurt me. I have been blessed and I hope my life had brought the same blessing to other people.

Looking forward to another BEST year this 2011!:)

Pahabol(Video kasi)

*Gimme some of that Spotlight
2010 has given me opportunities celebrity style.:)

MTV for Peachy's bridal shower
An NSTP version of Glee's Journey for Peachy.

Every Little Thing He Does -
Literally a DREAM COME TRUE. Been dreaming about singing in a live band since 3rd year HS.:) Thanks to Jewel and Bert's band.:) Till our next show.(haha!)

Reminiscing year 2010 (Part I)

2010-12-31T22:04:00.000-08:00

As the New Year comes, I found myself feeling grateful and content on the year that was. I felt 2010 has been good to me. With all the blessings and little triumphs I've had last year, I needed to give back by sharing those beautiful moments. I have pondered on different insights I gained, and what best to show it but by pictures. :)

* No distance can hinder REAL friendships.

(Left)Stephen migrates in Canada
(Right) Deo Dave in Dubai
They are the people who taught me friends do not really need to be together all the time. With the power of technology, friendships can still be nurtured. All it takes is some little work:) I miss both of you everyday!

*Getting out of our comfort zones once in a while, builds not only friendships but families.

Anawangin, Zambales First Camping Trip May 2010
My first camping trip in Anawangin. I thank God for creating boys who knows how to cook, pitch a tent and carry stuff. A once in a lifetime experience. (When I say once, I mean it.:))

*Great adventures start with great companies.

Laoag-Pagudpod-Vigan Escapades May 2010
Best summer vacation ever! First non official travel of NSTP Facilitators. Seen three places in 4 days, eaten to die for food, took wonderful pictures, shared stories and laughed our hearts out. This has become one of my most memorable summer vacation.

*Finding people who's as crazy as I am, is a blessing this year.

From Veronika Decides to Die, I have learned that in life we find people who are as crazy or even crazier than we are. Luckily, I found these CRAZY people. Though not all of them are as crazy, they understand that crazy side of me.

*Its FUN being a Girl.

Having fun dressing up, and wearing a dress.:) Simple happiness.

*New CAREER discoveries

(Left) Organizer (Center) Bartender (Right) Emcee

I found three wonderful career choices in case I fail being a teacher. (*Crossing Fingers) This year was filled with successful surprise parties. SO successful that we did it almost every month.:) Lots of work,really but the fun part comes with good people, food and especially drinks. Speaking of drinks, I learned so many cocktails from all these parties, and got drunk (real DRUNK). With the emceeing part, I did it twice this year, first was with my parents' 60th bday and second, was with Jewels' birthday. Both event didn't have any other option but me. :)

*Reasons to Celebrate are EndlessNeed I say more? My AEP family knows how to throw a party, enjoy a party and create them.
2010 is really one hell of a PARTY for me because of them.

*I hit my fourth year in teaching.

Coming from a family of teachers, I never thought I would be that one from our generation. Being that not "people-person" person, I have learned to become a "people=person"person. There are times I feel frustrated, confused, and hurt with te aching but every time I feel like giving up, the LOVE I have for the craft and for that percentage (even just a small percentage) of students who I get through to, makes me continue with what I do. Not to mention, colleagues who are always ready to give all the support and reality checks every time I need it.

*Teacher Jho does some learning.

I have always known that there is always something to learn, to experience, and to understand. This year gave me the opportunity not only to teach my students but more to teach myself. Hacienda Luisita farmers and its community, taught me so many things I did not get from reading books, watching the news, or even in my major subjects in college nor in master. Things I wished I knew when I was younger. At some point, I was sad that those were not taught to me by my professors, knowing that my course had to do with being ambassadors of this country. Though there are so many regrets that there are so many things I didnt do, I am still blessed that I have learned about it now. Now that I have the biggest opportunity to make students, family, and friends aware of this issue. This is also the best time for me to take action to in my own little ways help them with their struggles.

*Cheers to years of Friendships

The wonderful people who graced my life and decided to still stay in my life. For being part of who I was, is, and will, thank you. For the Supers of my life, you will always be my superheroines.:)
The krungkrung friend I have since orientation in college.
OLGA Kada, who have seen me blossomed into a lady:)
To DJP, that one super kulit, kalokang, fab friend of mine.
To Leilani, who will be my first lawyer friend and who unde rstand my every move without speaking.
To my bestfriend, Terin, who defends, supports, laughs, and cries with me.

Those not in picture:en
Patch, (ayaw mo kasi isend ung pic) Youre still my twin sister, though I noticed you have so many look alikes. I wished we could spend more time together.:)
My amazing AEP Family (kelangan nyo pa ba ng picture, eh kayo na buong blog na to) You know who you all are, thank you for being my friend regardless of my Kabibohan and (aaminin ko na) kasamaan.:) I love you all!

*Lost and Found
People do certain things for a reason and no person can judge anyone for that. Understanding people's action can only be possible with trust and communication. The secret ingredient is time. Finding time for people that matters.

You are found. Thank you for giving us a second chance.

I

Malaking Tsek!

2010-10-03T07:55:00.000-07:00

Tuwing bubuksan ko ang account ko sa facebook, hindi mawawala na laging mayroong bagong bagay na ginagawa ang mga friends ko. Madalas nagpapakita ito ng kasiyahan, bagong karanasan, at kung ano anong sitwasyong nagpapakita malamang ng isang malaking check sa kanilang mga things to do before i die.

Marame din akong mga things to do.. Unti unti naabot ko naman, paisa isa.. mabagal ang pagusad. Naisip ko anu nga bang dahilan na hindi ko malagyan ng malaking check ang mga ito gaya ng mga kaibigan ko. Napaisip ako, madalas kasi mahilig akong gumawa ng EXCUSES. Na ganito, ganun, na wala akong oras o busy ako o anuman. Pero ang katotohanan, wlang katotohanan ang lahat ng excuses na ginawa ko sa buhay ko. Kaya nga excuses ang tawag diba? Naghahanap ng lusot, naghahanap ng pwedeng iturong dahilan para di ko un magawa. Pero ang talagang dahilan marahil eh ndi ko talaga alam kung saan o ano ang tunay kong gustong gawin.

Sa totoo lang, lahat ng bagay gusto kong subukan, kung ano ang uso gusto ko magawa ko din, madalas sa larangan ng sports un. Pag nasubukan ko naman na masaya at kuntento na ako. Hindi ko nagagawang ipagtuloy tuloy ang anumang nasubukan ko na. Malamang nangagaling un sa prinsipyo kong gusto ko lang maranasan ang lahat, pag nagawa at nalaman ko na ang pakiramdam ng ganon, eh ok na ako. Kaya nga din siguro wala akong masabing isang bagay na magaling talaga ako. Pero pag tinanong mo ko kung nasubukan ko na ba ito o ito o ito, malamang nasubukan ko na nga.

Eh ano pa nga bang hinihingi ko? Hindi ko din alam. Sabe ko nga kanina pa hirap akong alamin kung anuman ang gusto ko sa buhay. Kaya kahit na andiyan na ang mga bagay na nagpapasaya saken, nararamdaman ko pa rin paminsan minsan, na may kulang. Naghahangad ako ng pansamantalang bugso ng dugo, gulat sa buhay, something out of the ordinary, isang bagong surpresa, isang bagong karanasan.

Alam kong mahirap akong ma-satisfy ng buhay. Napakalaki ng tingin ko sa buhay, at napakaliit ko kumpara dito. Pakiramdam kong napakadami pang maihahandog saken ng mundo, at parang uhaw na uhaw ako sa ganda at misteryong meron ito.

Masaya ako sa meron ako pero alam kong ang lawak pa ng mundong nagaantay saken. Siguro nga kahit naman paisa isa, kahit mabagal, kahit maliliit na check pa lamang ang nailalagay ko sa things to do ko. Ang importante ay mayroong check, maliit man o malake.. Check na magsasabing nilulubos ko ang buhay na meron ako.:)

pahabol: malungkot ako ng simulan kong isulat ito, pero nagtapos na may ngiti na ako:)

092810

2010-09-28T08:00:00.000-07:00

Wants to make everything work.

101610

2010-09-15T03:54:00.000-07:00

i hate goodbyes...:(

Lessons from the 2010 Election

2010-05-10T07:58:00.000-07:00

The principle of democracy is that the many are wiser than the few.

Let us always remember that the only way for EVIL people to prevail is if GOOD PEOPLE DO NOTHING!!!

Galing sa Baol: PAGOD NA AKONG MAGING UNNGOY

2010-04-02T18:36:00.000-07:00

Dahil Sabado de Gloria ngaun, naisipan kong maglinis ng kwarto para bukas Linggo na talga ng Pagkabuhay pati sa maliit kong kwarto. Tuwing naglilinis ako ndi maiiwasan ang mga alikabok na naglalabasan, mga basurang matagal nang dapat naitapon at ang mga sulat kong ndi ko na nagawang ipublish pa dito sa blogspot ko.

Eto ang una kong nakita, nakasulat sa yellow pad na malamang kolehiyo ko pa nung naisulat. Panahon pa ng Kurapson ni GMA un, alam ko meron pa rin naman ngayon pero ito yata ung kasagsagan ng isyu na un.

PAGOD NA AKONG MAGING UNGGOY

Ngayon, may hinaharap na naman tayong krisis pampulitika. Paikot - ikot na lang eh,una si Marcos, sumunod si Erap ngayon naman si Gloria Macapagal-Arroyo naman?!

Gusto na naman siyang i-impeach, ipagresign, ipa-oust. Lahat nalang ng pwedeng paraan para mapalitan siya bilang presidente.

Hindi ako Pro-GMA, o Pro-FPJ, o anti-GMA o anuman. Doon lang ako sa TAMA, doon ako sa ikauunlad ng bansa. Ayoko na ng rahas o ng isa pang EDSA, ng isa pang impeachment process. Nagiging stagnant na ang gulong ng buhay ng mga pinoy eh. Magbobotohan, paalisin ang presidente, papalitan, magrereklamo ang bayan, kakalabanin ng oposisyon, susunod ang masa, magkakaron ng hati ang mayayaman at mahihirap, tataas ang presyo ng langis at bilihin, maghihirap ang taong bayan, dagdag pasanin na naman sa maralitang pinoy.

Hindi ako eksperto sa political science, government or bureaucracy. (Sobrang dami na nilang may alam dun kaya di nako makikisali pa) pero sa tingin ko dapat nang TIGILAN ANG SIRAAN. Hindi porket nasa oposisyon ka eh wala ka nang gagawin kundi kontrahin ang administrasyon. Suporta at respeto lang naman sa tingin ko ang kailangan. Sa mga oposisyon, imbes na sinasayang nyo ang oras nya para hanapan ng mali ang administrasyon, bakit ndi nyo nalang igugol ang oras ninyo upang mas mapaunlad ant maiangat ang buhay ng bawat Pilipino. Sa ganun, mas may karapatan kayong magsabe na naiiintindihan ninyo ang mga tao. Kailangan nang unahin ang kapakanan ng ibang taong sadlak sa pagkabilanngo dahil sa kahirapan. Tigilan na ang pagyuyurak sa kapwa ninyo politicians.

Sa administrasyon naman, gawin ninyo din sana kung ano ang nararapat. Sundin ninyo ang atas na kayo din mismo ang gumawa. Huwag puro sariling interes lamang ang iniisip. Dapat lang na ibalik ninyo ang tiwalang binigay ng publiko sa paglalagay sa mga posisiyon ninyo ngayon.

Sa madaling salita, para sa lahat ng politiko. TRABAHO..AT MABUTING TRABAHO lamang ang kailangan. Protektahan sana ninyo ang kapakanan ng bawat Pilipino na inihabilin sa inyong mga kamay ang kanilang buhay. Ibalik naman din ninyo sa ating mga bayani ang ipinaglaban nila.

Para sa mga KAPWA KO PINOY, sana mapagod na tayo sa ganitong sitwasyon ng Pilipinas. Huwag nating ipagwalang bahala ang mga nangyayayari. Huwag naman sana tayong gumawa ng isa pang EDSA revolution dahil ndi na tama na sa tuwing may ndi tayo magugustuhan ay dadalhin natin ito sa kalsada. Nagmumuka na tayong mga unngoy sa international community at sa sarili nating bansa. Nagiging isa na tayong "Stage" kung san pinaglalaruan tayo at ginagawang larularuan. Sana makita naten na tayo ang solusyon sa problemang meron tayo ngaun. Ang bawat maliit na bagay na ginagawa naten ay makakaapekto sa pagunlad o pagbagsak ng bansa. Nailagay ang mga tao sa gobyerno ndi para alisin o i-magic ang lahat ng problema sa bansa, andyan lamang sila upang manguna. AT TAYO? TAYO AY NANDITO UPANG KUMILOS. UPANG ILAGAY SA ATING MGA KAMAY ANG SARILI NATING KAPAKANAN.
Tayo ang gumagawa ng ating buhay, ibig sabihin may magagawa tayo upang umangat at iangat kasama natin ang bansa.

Pagod na akong maging unggoy, sana ikaw din.

Monasteryo de Tarlac

2010-04-02T09:01:00.000-07:00

This Holy Week 2010, my family decided to go to Tarlac City to see Monasteryo De Tarlac. My dad saw it on TV and we felt it was something we should go to this Lenten season for reflection. Coming from Bulacan, the travel was smooth because the traffic was really light. We didnt also find it hard to get to the place because of the signages on the road. But the travel was really long. It took us around 3 to 4 hours to finally arrive at the monastery.

It is situated in Brgy. Lubigan, San Jose Tarlac City. From afar, the statue of the Risen Christ could easliy be seen because it stands 30 feet high. The construction was not yet completely finished but in general it was suitable for a retreat or pilgrimages. There is a small chapel where we heard mass and a big plaza like outside. There was also hectares and hectares of land filled with trees. The highlight of the monastery is an arqueta where the relic of the cross of Jesus is placed. We heard the Liturgy of the Word followed by a healing session. After which everyone was given a chance to touch the arqueta of the relic of the cross and pray for their petition.

I would say it would have been a lot nicer if the place was fully constructed because there's not much to see. Then again, I was not there to tour the place but to seek for serenity and peace. I would say the place and the sermon of the priest really opened my eyes to the true meaning of the Lenten season. It is a time where Jesus reminds us of how great His love for us is.

For others who would like to visit the monastery, here are some of the tips you might find useful:
Monasteryo de Tarlac
Sanctuary of the Holy Cross
Srvants of the Risen Christ
P.O. Box #21, Tarlac City, 2300
Email Address: servantsoftherisenchrist@yahoo.com
Mobile No.: 0916 250 8414
Tel. Nos.: (045) 493 - 3002/493 2252
Website:www.monasterio-de-tarlac.weebly.com
Schedule of Ministries:
10:30 Am Masses (Wednesday, Saturday, Sunday)
Confession: 30 mins before and after mass
Veneration of the Relic of the True Cross follows after the mass
Thursday; The Monastery if closed
Retreat and Pilgrimage activities: Make prior reservations with Father Thomas Laurence, SRC 0915 3328888, 0919 558 5000
http://www.monasteriotarlac.multiply.com/

How to get there: (From sunstar.com)
From Manila, take North Luzon Expressway (Nlex), exit at Sta. Ines Toll Plaza in Mabalacat, Pampanga. Proceed north to Tarlac City. Upon reaching Barangay San Sebastian (Hon Kee Tea House), take a left turn to the bypass road (Tarlac-Pangasinan) towards the town of Camiling. Follow the 36-kilometer backcountry but well-paved road to Barangay Lubigan in San Jose, Tarlac.

Little Miss Teacher

2010-04-02T04:26:00.000-07:00

I have been teaching for almost four years already. I have handled all sorts of students, from the quiet ones to the most "pasaway" ones. Each term brings new experiences and challenges and students would never fail to surprise or leave a mark in my heart.

The road to my being a teacher is never an easy one. I still remembered very clearly how my "career" started. It was just an ordinary day when I went to my former school to ask for some data for the paper I was writing for my masterals. When my former teacher told me to pass my resume and apply as a teacher. I actually didnt think twice. For one, I wasnt working and that was the only job offered to me during that time. So, I did pass my resume.

After a month or so, I was not called for an interview. It was then that I knew I wasnt qualified for the position. Then to my surprise, I was called to report for a panel interview. I didnt tell anyone about that interview because I have a curse on job interviews I broadcast. So, I went there..

First Question: Why are you late?
Me: to myself (I am not late. Am I?!)
Sir 1: She's not late, actually maaga pa siya.
Me: wheew...:)
2nd question (that i remembered): What's the last book you've read?
Me: Westernizing the Third World..(OOhh heavy.. well, it was a required reading so i really had no other choice but to read it)
3rd question: tell us a joke
Me: super corny joke.. read my past blog nalang.

Then, I was asked to demo teach about Community development which I had no idea what it was about. My sister helped me practice and make note cards for teaching.

DEMO TEACHING CAME:
I was ready.. ready to bail.. when I arrived in the corridor of the room I'm about to teach, I wanted to ride the LRT and go straight home.. I dont know where I got the guts to go in.. BUT IM GLAD I WENT IN AND DID IT!:)

Then the rest was history, I am in a school with the people I can be who I am without pretending. I am with people who believes in my abilities, and who laughs at my joke. I am in a school that values every people they have. I am in a school who doesnt only take what is for them but gives more to its people. I am proud to be a Benildean student and a Benildean teacher. I may not be the best teacher but i know i am the BEST person I can be.:) Im proud to be a teacher.:)

late bloomer

2010-01-28T06:32:00.000-08:00

in less than 25 hours and 29 minutes.. i'll be turning 25.
Whenever i say that number i cant resist the urge to say.. "Ang tanda ko na." Although most of the time i would hear someone comment "Ano pa kaya ako?!" whenever i make that comment.

I don't feel like Im 25, come to think of it how do one really know how it feels. I still feel like how i was when i was 16(?) except that now dress better, talk better, assert more, etc.

I always say to my students that a life unexamined is a life not well lived..but now that my birthday is nearing it feels like i havent really reflected my own life..

So what has happened in m 25 years on earth?

The best time for me to think is making my way home to Bulacan. The travel's really not that long but its enough for my mind to go places.

On my way home earlier, i thought that i am really a LATE BLOOMER. My friend once told me that when she saw a picture of me after college. She made a comment that i was a late bloomer.
Finally, i realized it is, indeed, TRUE! Why? well for one, it just now that i learned how to properly dress(?). Im really not the "Baduy"type, I dress properly, but i have a hard time experimenting on fashion. Now, i have gained that confidence to try on different clothes and ROCK IT!! it feels really good to dress up once in a while.

Next, I was really not the assertive type of person. In example, in a line when people try to cut the line, i would normally shut up and let them do it. Now, I have grown to state my dislike with their action and assert my rights. It might be a simple thing for some but for me its a big deal. Another is in meetings with bosses, i have learned to say my opinions and it turns out i make sense.

The next big thing that I feel is an achievement is my confidence to stand up for what i know is right. I have learned to stop compromising my beliefs to please other people. With that i have tried other people to do the same especially with my students.

it has been a wonderful 25 years of my life.Although i may have made a few wrong turns and bumps in my life, it has made me who i am today. I have turned to someone I CAN BE PROUD OF.

Happy birthday to me..:)

A year that was

2009-12-26T04:38:00.000-08:00

My 2009 has been a roller coaster ride. Full of thrills, ups and downs and expectations. It is said that counting one's blessing is a good habit to recognize not only the success but also one's failures.

A new year is coming pretty soon, and I think its timely for me to count my blessings.:)

1. My 24th birthday party - Significantly memorable because I spent it with my bee. It was my first time surprise birthday party.

2. Teambuilding and OSB formation sessions - Met cool people and learned new skills.

3. US Visa - Got my visa, multiple entry and for ten years. The only problem is I dont have the money yet to go there..arrgggh...

4. Garage Sale - Had two garage sale at Palmdale. Although i didnt earn much, its still a good way to get rid of some of my junk. Then, overhauling my wardrobe.:)

5. 1st year anniversary with Bee - need i say more:)

6. Back to Basics Summer workshop - Our little attempt to give art, theatre and crafts workshop for kids at lower prices:)

7. Travel - Went to Cebu, Bohol, Galera, Baguio, Cavite, Tagaytay, and Zambales with my super family and friends:)

8. Laptop Makeover - got my new case from Asus

9. Me time - parlor and shopping time for myself

10. Full time teacher - "promoted" to a full time position. A full time position meand better pay, benefits but longer time in school but BETTER pay..:)

11. Financial stability almost reached.

12. Christmas outreach at Women's crisis center.

13. Felt like Santa during Christmas time.:)

110209

2009-11-02T07:20:00.000-08:00

A great way to start my week.
Went to holy cross and straight to trinoma for lunch.
Yummy lunch for us at superbowl:)
Timezone with the kids(wyatt, ryan, mico, jayson)
Early christmas gift from Tita Pey.
YEHEY YEHEY YEHEY!!!!
Soo happy!:)

10.04.09

2009-10-04T02:24:00.000-07:00

is it really normal for people to think that their lives is less happier than others?

sometimes i feel i am outdated, boring and sad.
but when i think about it i have all the good things in the world.
i have good friends, great family, great work, great bf, great everything...

i cant pinpoint what it is that i really long..

i guess this is where contentment comes in..

and i really need to work on that...

a new term has come

2009-09-13T09:01:00.000-07:00

2nd term will start tomorrow..

My monday is gonna be a long day..
i'll start the day 91m and end at 6pm..
im looking forward to a busy but productive day tomorrow..

wish me luck:)

FREE Gift Cheque from Crocs!

2009-09-09T08:51:00.001-07:00

FREE Gift Cheque from Crocs!

Posted using ShareThis

what's in store?

2009-09-09T04:35:00.000-07:00

090809

"Eyeing for a higher position does not make u greedy. It only means you have goals. Alam mo, God has your best interest in mind, ang tanong ko lang is That what you really want to do? You're a very effective teacher, may leadership qualities ka at admin skills. Maybe nde ngaun or ndi sa school but a promotion is in store for you. Just keep on being committed and faithful with the lot u are given."

Its not about the position anymore, its about me being JUST the second option.
Maybe this isnt where i'll shine the best.
All will be clearer in His time.

still raining....

2009-09-07T21:12:00.000-07:00

090809

it still raining.. its been about three days striaght..
i need to go to still but the weather makes me lazy..

the rain makes me:
*feel senti and in a way emotional.
*hate wearing slippers and long pants.
*want to drink hot chocolate or coffee.(like a nescafe moment)
*want to sleep longer
*cuddle with my loved one

i like it when it rains but im a sun person...
come one sun, shed some light on me:)

--image from:http://images.google.com.ph/imgres?imgurl=http://israelity.com/wp-content//rain-blog.jpg&imgrefurl=http://israelity.com/tag/rain

boo-hoo

2009-09-07T09:01:00.000-07:00

090709

feeling sad without any reason at all..
i did what i had to do for the day..
been playing with wyatt almost the whole day too...
ate my comfort food, (but forgot to eat ice cream--well, maybe because its raining)

there's just something missing, and i cant figure it out..
i feel sad and i just can pinpoint what makes me sad..

*How can a clown look so sad?:(

090109 Wednesday

2009-09-02T07:43:00.000-07:00

Today was a great day. It started with my FMA2 class for ORDEV. I gave them their papers and grades already. At least I got one task done already. It was also our last day, im sure gonna miss those kids. I hope they'll still remember me next term, or when they are famous graphic designers or artists in the future. (they're all Multi media Arts Students):)

Patricia, came to me and told me to watch her in ANC. No specific time, I just have to guard the tv from Friday to Saturday to see her. I hope i can watch her episode. Im sure to be proud.
She also gave me her blogsite. its at www.findingtrixie.tumblr.com.

I just saw it and had fun reading. I was so amazed by her shots and blogs. Its like a way for me to get to know her generation. I had to blog it cause i got inspired.:)

Check her out: Patricia Beredo.

It's not a THANKLESS job after all...

2009-09-01T08:52:00.000-07:00

September 1, 2009
1218am

Had a random YM!conversation with my former student today. This is the first time ever that a former student personally thanked me as a teacher. It affirmed to me that in one way or the other, I make a difference in someone's life.:)

Here's the messages:

mg: mam what's up? kilala mo pa ko? haha
me: oo nman
mg: haha msta na? nasa skul pa ko..
me: may class?
mg: dapat free cut.. may hinhintay nlng
mg: nagtteach ka pa nman dto diba?
me: aah
me: yep why?
mg: wla lng... hndi na kasi kita nakikita...
me: aaah
mg: um.. bakitmo nasabi before nung nag kita tyo if nag LOA ako?
me: sinabe ko ba un?
me: heheh ewan nalimutan ko na
mg: hahaha oo kaya
mg: isip ko bka feeling mo na rehab ako
mg: hahahaha joke
me: ahahha malamang
me: baka un nga naisip ko nun
mg: hahahaha may facebook ka?
me: wala
mg: sayang add sana kita
mg: haha
me: wala eh
mg: hahaha ok... miss hindi ko nasabi before pero thanks nasiyahan ako sa class mo before
me: naks
me: antagal na nun ah
mg: parang you believed in me
mg: oo nga
me: oo naman
mg: ngyn lng ako nag ka chance sbhn e
me: matalino ka kasi
mg: hahha
me: sabe din ni ms iris
me: tma ba siya ba teacher mo nung cws?
mg: yup
me: o yun na nga sabe nya magaling ka din
mg: haha thanks
me: ayaw mo lang labas
me: inuuna mo kasi bisyo mo!
mg: hahaha dahil siguro sa surrounding ko

Nakakatuwa. Madalas ang pagtuturo marameng dalang frustration,sakit ng ulo at stress. Wala talgang solid na evaluation na magsasabe sayo na magaling ka o nakaapekto ka sa buhay ng estudyante mo. Ndi mo kayang sukatin ang kaalaman na naituro mo sa kanila. Yun eh kung meron man silang natutunan talaga sayo. Mahirap malaman kung magiging sila ang mga estudyanteng gusto mong maging sila. Kasi kung tutuusin, isa lang akong guro. Nasa estudyante pa rin ang kapangyarihan para may matutunan sa akin o wala, choice pa rin nila kung makikinig o maniniwala sila saken.

Isa yun sa mga pinakamabigat na responsibilidad ng isang guro. Isa rin un sa mga misteryong ndi siguradong masasagot o matutuklasan.

Pero ngaun, sa simpleng usapan na yun. Masasabe kong ndi totoo ung kasabihan na "Being a teacher is THANKLESS job." Kasi kahit pala simpleng paniniwala lang sa kakayahan ng isang tao eh may nadudulot nang kabutihan. Salamat sa kanya dahil natutunan kong mas mahalin ang trabaho ko. Natutunan ko din na "simple things really go a long way."

Masaya ako ngaun at bukas papasok ako sa klase nang buong sigla at paniniwala sa kabutihan ng aking mga estudyante.

SALAMAT MG(Code lang)!! :)

Sa iyo.. (sana mabasa mo)

2009-08-30T10:03:00.000-07:00

Malapit na mag isang taon nang umalis ka.
Lahat kame nagulat sa nangyare. Di ko alam kung anung mararamdaman o iisipin kasi bigla lang nangyare lahat eh. Gusto kong intindihin ka pero ang hirap dahil isa lang ang naririnig ko kasi tahimik na ang boses mo.

Minsan nagkausap na tayo. Sobrang saya ko dahil akala ko lalapit ka na saken at magsasabe ng nanyare sayo. Pero nagkamali ako, ndi ko alam kung panu nangyare pero nagalit ka saken. Pinutol mo ang lahat ng koneksyon na maaring meron tayo. Simula noon, ang tanging alaala ko sayo ay sa mga larawan at kwentuhan naten noon.

Madalas naisip ko ndi siguro ako naging mabuting tagapakinig sayo. Ndi ko nakita ang pinagdaraanan mo. Ndi ko na gawa ang maging handa para sayo. Ndi ko inakalang mangyayare ito.

Ngaung araw na to, nakita kitang muli. Gusto kitang kausapin pero alam kong lalayo ka lang kapag nalaman mo kung sino ako. Masaya akong makitang maayos ka. May trabaho at mukang masigla naman. Kung asan ka man ngayon sana maalala mo din kame lalo na ang pamilya mo kahit paminsan minsa.

Ikaw kasi lage nameng naalala.... miss na kita. Miss ka na naming lahat.:(

A life little less complicated

2009-04-12T07:49:00.000-07:00

For a year now, I have been in a beautiful relationship.
A relationship a lot different from the previous ones I had.

I have been in two relationships in the past that has not treated me exactly the right way, or should I say the way I think I deserved to be treated. Two psuedo-relationships that had been a difficult part of my life. Everytime I think about it again, it still hurts that I had to go through with the pain, the confusion and the pretension. It was hard to be the "2nd" girl, hard to be the girl they would never introduce to their parents, the girl not worthy of commitment. Those memories never fails to hurt me. Honestly, hurt is an understatement of what I felt back then.

During those days, I believed that I was unlovable, that I did not deserve commitment from any guy, that i was not enough for anyone to love. I was more convinced that it was my fate, when the 2nd guy came. I was on the brink of surrendering to the situation.. just to get him to love me.. I was consenting to be an OPTION:the 2nd girl.

Then a light of hope came to me. UNEXPECTED.
I was never looking for another guy, I wasnt even interested.
I guess God answered my prayers.
He gave me someone who can see a beautiful and deeper side of me.

He came. He was cute, i admit it.
He was MY TYPE.

Unfortunately, I was on the verge of accepting I was just good enough to be the 2nd girl.
So I didnt pay too much attention.
As i always say to him now, I WAS JUST BEING NICE TO HIM.

Good thing he still made his way to my heart. With his charming looks, his unbelievably cute smile, his dreams for his family and others, for the way he looked at me like I was the nicest thing on earth. He made me feel so loved, a feeling I have never felt before.

Though it seemed like a fairytale, our story was never smooth and calm.
Before we even became a couple, I had to confront someone from my past. I was confused. I didnt want to hurt anyone. I was willing to hurt myself rather than to hurt them. I thought it was the right thing to do, but guess what this guy told me that what i would do would still hurt three people. However noble or martyr what i was about to do seem like, it would inevitably hurt someone. He taught me to choose, to choose for what i know is best for me.. TO CHOOSE WHAT MY HEART TELLS ME..

I know my heart is a good and smart heart. So, i trusted my heart and the love he offers me.

For a year now, my life is STILL COMPLICATED. Still full of troubles, confusions and pains. Nothing has really changed much..

Nothing except that now i hold in my heart
the person God has sent me,
the person who loves me even at my ugliest,
the person who laughs at my mistakes and bloopers,
the person who can make my temper go sky high but still can make me laugh the hardest,
the person who inspires me to become better,
the person who looks at me lovingly everyday,
the person who appreciates my little nose, and my frail body,
the person who thinks im the hottest thing next to the sun,:)
the person who committed to me and promised me that i am his only love,
the person who has completed my life,

and that person has made every journey of my life a little less complicated.

That person is the love of my life, KEENE ANTOLM BENEDIQUE V. CALIPARA.

This may be too late to be an anniv gift but hey, everyday spent with you is a celebration. I hope you realize how great a person you are.:)

I LOVE YOU BEE!!!:)

03/31/09

2009-03-31T00:15:00.001-07:00

Ang sakit ng puso ko…

oo. may ginawa akong mali, di ako nagpaalam nung binuksan ko ung email. I didn’t mean any harm talga nung binuksan ko ung email.

Ang pagkakamali lang siguro ndi na nga ako nagpaalam meron pa akong ginawang mali.. isang isyung matagal nang napagusapan, madameng beses nang napagawayn. Eh wala naman talga akong intension na masama.. gusto ko lang malaman nila kung anung mangyayare. Hindi para magimply ng kahit anu pa man..

Alam kong mali ang nagawa ko. I admit that! Nasasaktan lang talga ako dahil siguro sa alam ko na mali ang ginawa ko pero nagtangatangahan ako at nalimutan ang tama kong dapat gawin.

Alam ko mali, pero ung reaksyon at mga nasabe nya medyo masakit. Parang may kumurot sa damdamin ko na nagsabeng, “ikaw kasi masyado ka nang comfortable! Hindi lahat ng bagay porket kayo eh conjugal na.” Kahit ganu ko sabihin na ndi na ako mangingialam ng kahit na anong gamit nya, andun pa rin ung kirot ng katangahan. Hindi ko maipaliwanag ang sakit na nararamdaman ng puso ko, parang gsto kong umiyak at sumigaw. Gusto kong magtago sa ilalim ng mesa kinalalagyan ko ngaun.. gusto kong iatras ang kamay ng oras par asana mas nakapagisip ako ng maayos at nakapagdesisyon ng mas mahinahon. Ndi maintinidihan ang nararamdaman ko, para akong nanghihina at unti unting nawawalang ng paningin. Ansaket pero alam ko na ang sakit na ito ay dulot ng sarili kong kagagawan. Madalas talga tanga ako.

Ang sakit ng PUSO ko…

Back to Basics 2009: Summer Workshop

2009-03-24T06:20:00.000-07:00

We are a group of young professionals that will conduct a summer workshop on Arts, Crafts and Drama/Acting for 20 – 25 children ages 7 to 16.This activity aims to provide children with the opportunity to make their summer productive. The event will happen on March 28, 29, April 18, 19, May 2 and 3, 2009. A graduation with exhibit and production will happen on May 17, Saturday as a culminating activity. Participants will be asked to pay P180.00 for the handouts, materials and other expenses for the workshop.

Art Workshop by Gino Rosales
Drama/Acting by Keene Calipara
Crafts Workshop by Jhoanna Espiritu
Consultant: Ma. Hesusa C. Arceno

Making my summer productive

2009-03-24T05:56:00.000-07:00

This year will be a different summer for me. My boyfriend, Keene, and I thought of offering art classes feor children this summer. Our objective was to earn a little money so we can sustain ourselves during the summertime.

Summer is always a happy time for me but it also meant that I don't have classes for a month, which means I dont get a SALARY!!! Yikes!! It means that i need to have another source of income to get me through the summer and of course pay off for my summer getaway.

So, ALAS! We thought of offering a summer workshop for children and offer arts, crafts and drama/acting. Both of us were really not the "artist" type, which means we know how to draw... A LITTLE. So we asked, how can we teach art of we cant even do it.

Then, Keene thought of his friend who is a real artist. PROBLEM SOLVED. Gino Rosales, instantly said yes to the idea. He will be the one teaching arts to the children. YEY!!! I will teach crafts while Keene will teach acting/drama. The plan was going smoothly.

Then a BIG QUESTION came: WHO WILL BE OUR PARTICIPANTS? WHO WILL BE OUR MARKET?

That was a really tough one...
Keene's idea was to invite the kids in the church where he used to volunteer. The only hindrance is that most of the kids are from a not-so-well-to-do family so asking for payment would be next to impossible.

Then the realization came. We lowered the price to P30.00 for 6 session including materials, handouts, and snacks. It was really a big risk for us knowing that we offer art and crafts workshop which needed lots of art materials.

Having no money is really a big predicament on our part as organizers. How can we successfully teach these kids if we lack the resources to do it?

We knew God will never fail us, we are surrounded by kind hearted people who shares the same vision with us. So we asked for donations in kind and in any amount possible. These people did not fail us as well. Thanks to their generosity we can push through with the workshop.

There may be alot of challenges along our way. On March 28, Saturday, the workshop will start. We are very eager and at the same time nervous about the outcome of the first day. The only thing that motivates us is the opportunity to share our talent, time and care for these children. We may not earn profit, but we will surely earn new skills, and especially FRIENDS.

On the Look for a SUMMER GETAWAY!

2009-03-24T05:50:00.000-07:00

Every year me and my college barkada need (need is actually an understatement) to have a summer getaway. As a young professionals in our chosen fields, summer is always something we look forward to because it the time of the year where we unwind, relax and get away from all the stress in our lives.

SUMMER is THE ULTIMATE ESCAPE FROM REALITY. >> this for me is what summer means. its when i get to travel to another place, try on a new swimsuit, ride the airplane or the bus and just be my friends and LIVE THE GOOD LIFE. Being a young professional, unwinding gives me the fuel to go on with life and make me a "new person" everytime i go back to work.

So this is my ordeal, this summer we planned an out-of-the-country getaway. Ayi, my college superfriend has an employee rate in one of the hotels in Bali, Indonesia and we thought it was a good idea to grab that opportunity. We were all excited by the fact that we get to go out of the Philippines, but knew we had to battle one more problem and that is getting an airfare. We askd travel agents we knew and discovered that the airfare would cost us $500.00 Oh no! and that's still exclusive of terminal fee and local taxes. From then on we doubted the plan. However, there was a brink of hope when we heard that there is a travel expo happening in SM convention center. So, we went there and look for packages that can bring us to out destination. Sadly, different agencies quoted us with the same amount of airfare and it really disappointed us.

SO WHAT HAPPENED?

Well, we decided we had to change plans and stick to the Philippines first before travelling out of the country. We decided we'll try Caramoan city in Camarines Sur. This is where my search began.

I have seen pictures of Caramoan but i do not have a slight idea of where it was and how far it was. I did some research and found a very good site with all the works and tips for people who wants to travel to Caramoan City. I'll post the link here because it has been a really great help for me. I have not yet tested it but who knows i might be in Caramoan this summer.:)
Here is the link: http://members.virtualtourist.com/m/e1d28/15698e/9/.

The author was moymoydtraveler. He posted tips about the place like transportation, accomodations, places to visit and eat in Caramoan. As for a traveller like me, i found it really helpful and easy to read. So for those of you who wants to go to Caramoan, i recommend you this site.:)

BTW, thanks moymoy for the tips!:) I'll post my Caramoan adventure here if ever I'll be able to pull this off.:)

I also found this site http://caramoan-paradise.blogspot.com/2008/12/caramoan-adventure-cwc-wakeboarding.html.

The site is owned by Myra Roces and it offers group tour packages. The packages is really affordable plus the site is very user friendly and informative.:)

Thanks also myra, and im hoping to get in touch with you soon for our trip!!:)

What January 30 means!?!:)

2009-03-24T05:47:00.000-07:00

What my birthday mean?

You are always surrounded by a circle of friends. You are friendly and fun to be with. Although you occasionally disappoint them by being stubborn, but over all, they love your qualities.

On Love, You want to have full control of your love and that's not a nice way to treat your partner. You take your time in saying yes to his wedding proposal or if you are a man, you will not propose anyone until you are certainly confident which might take ages.

My strengths:While outwardly witty and humorous, in reality they are rather serious, discreet and discerning.

My weakness:They make misjudgments and are sometimes proud and haughty.

Best job:Self-employed.

Most of the meanings are true for me. its really amazing that a simple application like that can actually state who you are as a person>:)

What's in a NAME?

2009-03-24T05:43:00.000-07:00

My name is Jhoanna.

For some reason, I did not like my name when I was a little kid. I always thought it was very hard for some to pronounce and even remember. I also had an idea that people always forget my name becuase it was a three syllable word JHO-WA-NNA. it was kinda hard for some to remember names with three syllables and i wanted my name to be a two syllable word but it was not what i had. Some of my friends have shorter names, which means TWO SYLLABLE WORD.

This meant that they were always remembered by people and by those they dont even know. I did not like the feeling at all. At times i felt invisible and worst, i felt unlovable. Many would think that its just a name but for me it reflects how we are seen or remembered by people. If people do not remember your name it is the same with you as a person --forgotten.
As a teacher by profession, it has always been my policy that my students remember my name. This is due to the fact that students can really have some "good words" when describing their professors. So, for them to remember my name I sometimes include it in my exams.*wink* Although this is a good strategy for students to remember me, it is inevitable that some of them still forgets my name. Actually, i have been given different names already, some are funny some are really out of to his world.
i appreciate students who remember my name and it is also my goal to remember all their names inspite of the difficulty of matching faces and names. There is always a sense of fulfillment in my part when i remember their names even if they are already my former students. There is also the same feeling of fulfillment when my former students remember my name. It is a constant reminder that in some ways i might have really touched their lives. That in the journey of our lives we have seen and been part of that life.
I have always wanted my name to be remembered. Luckily, I got that from my profession and my students.
Now, I have learned to love the name that i have. I have also loved the person that owns that name.
**Speaking of names, here's what my name says about me.*(from www.blogthings.com)

Your name says that you are mostly:
Talented but unmotivated

Your name also says you are:
Independent but distant

Moral but jealous

Ambitious but stubborn

be comfortable with your own skin

2009-02-17T08:31:00.000-08:00

**its been months since i wrote here. i have my reasons and some of it are because of work, no internet connection, no interesting topic to write.but really when i come to think of it, the only reason i dont usualy blog is because i am not confident in how i write and with my thoughts. When i get the courage to write, insecurities stop me from doing so because i am so afraid of judgments.

So, why am i writing now? simple: being comfortable with your own skin

what made me change my mind? let's just say true friends does things without having a single idea that they have done something significant in your life, and for that im thankful for my friends:)

me and three of my high school barkada were in a yahoo messenger conference. the conversation was the usual "kamustahan" and that "kamustahan" went into a more serious talk mostly about work, being yourself and being happy.

i wont go into details but the conversation made me realize that people differ, jobs differ and coping on life differs. there are certain people that cope through friends, laughter, going out and partying while some people tend to overthink things.

i am both. i sometimes feel that i need to go out and hang out with my friends when things dont go my way or when i feel stressed out. after a night out i feel good and ready to face the world again.

but there are times i overthink things. i think so much about what others may say about me,what's wrong with me and why do i have to be me.

coping with the stress of work and daily life is HARD. Nothing in this world is easy its just a MATTER OF PERSPECTIVE. sometimes work is not really the main problem of every stress we experience, sometimes the problem lies with us.

It is very important for a person to fully discover oneself. things that make you happy, sad, angry and crazy. your favorite things, colors you love, movies you want, books you die for.. things that no other person can discover but yourself. this for me is SELF LOVE. only you can love yourself the way you want to be loved and cared for, when you finally find this, love will come pouring in. that's the only time people surrounding you would also pour their love on you. you will exude an aura of joy and love and having friends and being loved will be effortless. being comfortable with one's skin is SELF LOVE. when you cannot love yourself no other person can do it for you. loving oneself is the first part of understading how love works, becuase if you cant love yourself how can you be sble to love others?

when you feel frustrated, depressed or unloved, stop and think again.. PEOPLE ACTUALLY LOVE YOU FOR WHO YOU ARE, YOU JUST DONT LOVE YOURSELF THAT MUCH.

being comfortable with one's own skin is really difficult, there will be times you'll doubt yourself of things you are capable of doing. insecurities will come crawling in on you and bad comments may make their way on your ears. but come to think of it its your own skin, who else will be comfortable with it?:P

My College Telltales Part 2

2008-07-14T20:11:00.000-07:00

*continuation*
8. Baraha days sa UM

Tuwing umaga nun Filipino time nauso samen nila kc ung paglalaro ng black and white at kung anu anu pang sugal sa cards. Ndi na kame pumapasok nun para lang maglaro. Kasa kasama namen nun sila Eden, Jakie, atbp di ko na maalala. Si KC masyado naaliw kakaklaro, inaliw din siya ng teacher namen sa Filipino. ahahah PEACE MAN!!!!

9. R.I.P Ms Belma
Dahil sa inaliw si KC ng Filipino teacher namen. Ayun sinumpa niya kasama ni Yam na sana madeads na siya dahil binagsak sila. Ang Nangyare: MAY NASAGASAAN NG JEEP.Patay!

10. Hits sa Airport
May mga panahon noon nung college na wala na ata kameng ibang trip kundi ang humits. Minsan nang maagtripan namen, ndi kame pumasok sa class ni Nikki at KC para tumambay sa airport pagkatapos humits. Ang eksena:

KC: Game Ka Na BA?
Jojai: Game Na Ba Ako?
Nikki: (Tawa)

Sabay sabay: HAHAHAHAHHAHA!!

Ngaun ko lang narealize na nid naman nakakatawa ung pinagusapan namen, ewan ko kung bakit tawang tawa kame nun.

11. Hits sa POLIGOV
May mahaba kameng break nun bago kame magpoligov. So wala kameng magawa kundi maghits kaya ang nangyare pagpasok namen sa class wala kameng maintindihan. Ang malala pa dun asa front row kameng tatlo nila KC at Nikki. at slowmo kung kumilos nun si KC. why not?

12.Spanish Class
Sa instituto cervantes kame nagkaklase noon. May ilan mga memorable experiences ako noon at eto un:

Angelie: "Senora, Senora, el Bano!"
Roda: "Hijo de Puta" (ayun napalabas ni senora)
Nagmakarunny nose si senora, naglagay siya ng tissue sa loob ng ilong nya.
Nang may makatabe kame ni Nikki na mabahong classmate namen.
Nang lage kameng nagdadala ng mani sa class nila Nikki.
Naging teacher namen si Luis na may butas ang pants sa may puwet.
At nang kinanta ni Nikki ung alma mater nila nung highschool na may spanish pronunciation ang "foundation"

13. AKIC Elevator
Nasa 12th floor ata kame nun kakatapos lang ng klase. nagaantay kame nun sa elevator kasi ayaw namen mag hagdan.Parating na ung elevator, eto na bubukas na. TADA!!!!!!!! May isang matabang nakaPE na nakasideview na sa elevator. Di naman ako natatawa nun eh, kaso etong si KC biglang naghatak at sinabe: "Tara, hagdan nalang tau! Sino ba namang di matatawa dun.

hindi pa dun natapos ang ang bangungot namen sa lalakeng un. Naglalakad kame ni Kc sa may table tennis area nang may naspotan kameng matabang naksandal na natutulog laylay na ung ulo. At ndi kame nag kamali sya nga ulit. Laftrip!

14. MERALCO Adventure
kaya nga bang ndi adivsable na ndi magbayad ng kuryente on time. Bakit? Para maiwasan ang paghahabol sa office ng Meralco at pagkaputol ng kuryente. Pagdating namen sa cityland, ayun walang kuryente, so mega takbo kame sa may malate para habulin ung meralco office. Eh ndi namen alam kung san un so sumakay kame taxi at pagdating dun close shop na. So ang ending ng beauty ni Nikki? Black beauty. Wla siyang kuryente magdamag. AHAHHAHAHAHA!!:P

15. One on One Inuman
red horse times namen ni Niki sa pad nya sa cityland nun,nagmagkalasingan na kanya kanyang drama sa fone ang arte namen nun. Si Nikki nasa may balcony ako nasa may CR. ynot?

My college telltales:)

2008-07-14T08:12:00.000-07:00

Tatlong taon na rin ang lumipas simula ng magtapos ako sa kolehiyo. Marami nang nagbago sa buhay pero may isang bagay na hanggang ngaun ay ndi pa nagbabago. Yun ay ang CSB, 3 taon akong naging estudyante ng paaralang un at ngaun bumibilang na ng pangalawang taon ko doon bilang guro. Kahit na maraming taon na ang lumipas napakasariwa pa din ng mga alaala ko ng mga kalokohan, laughtrip, sad tri, tsismis, awayan at kung ano ano pang trip nung college. Maraming mainstay sa buhay college ko at ilan sa mga ito ay hanggang ngaun kasama ko pa rin sa paglalakbay ko sa buhay. Sa tingin ko ito ang isa sa mga araw na nais kong alalahanin ang BUHAY College.

1. 1st day ng CSB life ko:
ORIENTATION:
Cast: KC Co, Rod Tan, Nicki Cabrera, Rachelle Ann Go

Orientation day noon, wala akong kilala nagkataon na nakatabi ko ang isang babaeng sobrang bibo na daldal ng daldal sa orientor namen, kung tama ang pagkakalala ko si Ate Kaye un. Una kong nakatabe ung babaeng un sabe ko grabe sa pagkahyper to lahat na ata kinakausap. Di naman naglaon nalaman ko din ang pangalan nya, (nakita ko kasing sinulat nya sa nametag) siya si KC Co, o Kathreeen Claire Co. Unang araw palang nang pagkakakilala namen eh hagalpak na agad ang tawa ko sakanya. kasi ba naman nagchichinese siya kasi katabe namen si Rachelle Ann Go (hindi siya ung singer kapangalan lang.) Dahil dun naging magkaibigan na kame. Sa tabe nya naman ay may isang neneng payat, na napag-alaman namen na Nicki ang pangalan, Nicolette Franchesca V. Cabrera sa totoong pangalan. Sa tabe naman nya ay si Rod Tan. Kame ung mga unang magkakausap nun nung orientation. For the record, akala nameng tatlo lalake ang ROD TAN. Pero nang tumawa na, aba, MOTHER PALA.:) peace.

Dun nagsimula na tuwing bago magklase eh nagkikita kita muna kame sa wendy's bago pumasok sa class.

2. Wendy's Meet up
Tulad ng sinabe ko un na nga nagkikita kita muna kame sa wendy's nun nila KC, Nicki, Rod, CJ at Carl (meron pang iba pero di ko na maalala kung sino sila heheh) para sabay sabay kame papasok. (grabe sooooo highschool). Ang blooper lang na naalala ko nun eh nung hinahanap namen ung Computer Lab, at ndi namen makita. grupo grupo pa kame nun kaya anjologs talaga.

3. Elevetaor Chase
Break ata nun may hinabol kame ni Nicki na lalake.. mula third floor hanggang fourth floor hanggang sumakay siya sa elevator, ang gwapo kasi.. turned out the guy was a girl.. MALIIIII!!!!:)

4. Madison
Isa sa popular tambayan ay ang dorm ni Nicki noon. Inom, addikan, tambayan, gawaan ng project o kung anuman. May isang beses na may inuman pero ndi naman talaga ako kasali nun na sobrang nagkalasingan na nalaglag daw sa hagdan si soky. heheh.

Meron din nang magtago si Faye sa likod ng aircon para humits...

Ang gorilla drama namen ni Soky, KC, at Nicki habang nanonood ng tennis sa Rizal. hanep overlooking kasi eh.

Ang dance showdown namen nila KC at Nicki sa mga nagtetennis pa din tuwing break time.

Nang muntikan nang manakawan si Nicki sa kama nya.. (alam mo na un Nicki!)

Nang mainis si nikki nang biglang nagdatingan ang L1W sa dorm nya ng walang pasabe.

5. Carl vs. CJ
*pasensya na sa dalawang sangkot. highlight kasi talaga ng college life ko to.

AESTHET time ng biglang may dalawang babaeng nagaway.
Ang drama: Si KC nanghamon na hawakan daw ni CJ ang tenga ni Carl kung matapang siya.
Bigla nalang sa likod namen....

Nagtulakan si Carl at CJ, nagsigawan... Si jammy syempre umawat, hinawakan si Carl sa braso at pinaupo *take note: Forced paupo un, in short walang nagawa si Carl kundi umupo*, isa pang highlight si Jiv, umupo at nanood while saying Grow Up!, kameng tatlo nila kc at nikki ni ndi sumubok mangawat, at ang pinakaHIGHLIGHT sa lahat, SI SIR AESTHET WALNG NAGAWA KUNDI MAGSABE NG GUYS!!!!:P

6. PE class
Nagmagsayaw kame nila Nicki, Kc at CJ ng I will survive para sa dance class. Kagulo lang kame nun.

7. Providence Tower
Past time namen noon nila KC at Nikki ang magpunta sa providence para magvideoke. Dun nauso ang pagkanta namen ng Lakas Tama ng parang walang bukas, dun ko nadiscover na alam ni Nikki ung Till death do us part ng White Lion, nang magkaroon ng kalove team si nikki with Chudie dahil sa kantang Another used to be, dun din nahasa ang acting skills namen ni KC nang magkunware kaming nagwawala at nagaaway sa loob ng videoke room at may nagcheck out sameng guard sa sobrang galing ng pagarte namen.

*to be continued*

My newest ADDICTION

2008-07-07T22:50:00.000-07:00

I'm very fond of playing simple games in the internet. Before i always played SIMS, Diner dash and those other sort of games. Then came the latest and my newest addiction, thanks to my friend Lani who introduced me to this site.

y8.com is a site full of games ranging from easy to difficult ones. The games are in flash format so it downloads really fast and only has a short time to play. Although the games are for limited time only, some of the games are really fun and exciting. PLus the games are free, if you might get lucky there are games that are downloadable.:)

Here are some of my fave games:

1. Hotdog BushThis was the first game I ever played in y8.com. The plot of the game is that George Doubya Bush was kicked out of the White House so he ended up selling hotdogs instead. When playing you just need to serve the customers whatever they would like to have. It might sound so easy at first but wait till you get to the other levels. There are additional snacks, drinks and condiments to make the game a little more thrilling. There also another surprise there when you think you've finished everything.:)
Hot Dog Bush

Click here to play this game

2. Burger Tycoon

Couldnt find a picture for the game. But this is really one of the best games available in y8. The concept is that you have to manage a fast food business but the challenging part is that you need to also manage the cattle, the farm and even the heardquarters. The gane is like SIMS but in a different setting. Really fun and realistic. You'll learn so much about the fast food business by playing this game.
Burger Tycoon

Click here to play this game

3. Fever Frenzy

Fever frenzy is a doctor pretend game. You have to treat all patients in a given time. This game is under the mouse skills category. Really exciting and challenging.

Fever Frenzy

Click here to play this game

There are so many other games for your amusement just check out the site below and play your lives out.:)

www.y8.com

What is Chastity and How to remain Chaste?

2007-09-10T01:31:00.000-07:00

This is an article forwarded to me by a Chastity educator. Its a good read. :)

What Is Chastity?
Chastity is sexual self-control. It means placing sexual intimacy within one relationship and one relationship only: marriage.
Although we've used the word “abstinence” in this book and have encouraged you to abstain from premarital sex, we actually prefer the term chastity when talking about sexual morality.

Abstinence is about what you cannot do (engage in sexual intimacy).
Chastity is about what you can do — lead a positive lifestyle that respects self and others. For centuries, chastity has been an admired moral virtue. Author Pat Driscoll defines chastity as “sexual goodness” — living out the truth, beauty, and goodness of human sexuality. In one of her pamphlets, “God's Plan for Sex,” Driscoll boldly states “Sex is great!” and then lists some reasons why it is:
God created sex, and it's wonderful.
God gave us operating instructions for sex (in the Bible).
Only the abuse of sex (through fornication, adultery, masturbation, etc.) is wrong.
Following God's law brings joy.

Disobeying God's law brings unhappiness and problems for ourselves and society.
God has given us many ways to express our sexuality genitally (in marriage) and non-genitally (outside of marriage).
2. Chastity applies to everybody, unmarried people and married people. How?

For unmarried people (both those planning to marry and those who intend to remain single), chastity means staying pure in thought and deed, refraining from sexual intercourse and other forms of deliberate genital arousal, and expressing one's sexuality in non-genital ways.

For married people, chastity means having sex only with your marriage partner. This form of promised faithfulness between husbands and wives — giving themselves sexually only to each other, never to anyone else — is also known as fidelity. Chastity in marriage also means keeping sex open to life. (We talk more about this in Chapter 17.)

Celibacy is a special form of chastity. People with a religious vocation — for example, priests, brothers, and nuns — take a vow of celibacy. As part of their deep commitment to God and sacrificial service to God's people, they promise to lead a life that excludes all forms of genital sexual intimacy.

ANO ANG DAPAT GAWIN KUNG TINATAMAD KANG MAGTRABAHO ?

2007-08-09T19:20:00.000-07:00

======Nakuha ko lamang ito sa email na ipinadala saken ni Rachelle de Vera. CHAMPION!!!====
Sa buhay empleyado merong dalawang pagpipilian kung tinatamad kang magtrabaho.

A. Una ay umabsent.

1. Kapag umiikot na kaagad sa katawan mo ang katamaran pagkagising pa lang sa umaga ay mag-isip ka na kaagad ng palusot kung bakit ka aabsent. Paalala: dapat ay memoryado mo ang mga dahilang nagamit mo na dati (tip: gumawa ng isang logbook) ng sa gayon ay hindi ka parang sirang plakang nag-uulit lang lagi ng rason ng di pagpasok. Alalahanin na tuso din ang mga bossing.

2. Kapag nakaisip ka na ng magandang dahilan ay agad mag-text o tumawag sa bossing mo, the earlier the better. Kung ayaw mo ng madaming tanong e mag-text ka at kung nais mo namang tumawag ay siguraduhin mong magaling kang umarte kagaya ng kung ikaw ay kunwaring me sakit ay umubo ka ng paunti-unti habang kinakausap ang bossing mo.

3. Matapos mag-text/tumawag ay bumalik sa higaan at magplano ka na ng gusto mong gawin sa buong araw. Malaking posibilidad na magtutulog ka lang buong araw. Sya nga pala, kapag tumawag ang opisina sa kalagitnaan ng araw, laging tandaan ang rasong ginamit (consistent ka dapat), maaari namang i-off mo na lang ang phone mo para hindi ka maistorbo buong araw.

BABALA: Siguraduhing regular ka na sa kumpanyang pinagtratrabahuhan kung ikaw ay mag-aabsent.

B. Pangalawa ay pumasok

Eto ang dapat gawin ng mga empleyado kapag tinatamad magtrabaho pero ayaw umabsent. Ang mga taong ito ay nuknukan ng kapal ng mukha. Ang mga sumusunod na instructions ay napakasimple pero effective. Meron ding oras na nakatakda, magsisismula ng alas ocho ng umaga at magtatapos ng alas singko ng hapon.

1. Pumasok ng sakto sa oras. Huwag kang male-late at huwag ka din namang excited masyado. 8:00

2. Pagdating mo sa opisina ay ilapag mo lang kaagad ang gamit mo sa lamesa at magtungo kaagad sa pantry. Magtimpla ng kape o kung anuman ang iniinom mo pag umaga. Habang nasa loob ay makipag-usap sa mga tao doon, patagalin mo ang usapan (tip: pag-usapan ang mga headline ngayong araw o mga nangyari kahapon sa loob ng opisina). Kung walang tao sa pantry ay mag-yaya ka ng kasama bago pa man pumasok doon. 8:00-8:30

3. Matapos sa pantry ay magtungo na sa lamesa mo dala-dala pa din ang kape, ito ay para hindi ka antukin buong araw. Buksan ang computer. Matapos nito ay buksan ang mailbox mo. Basahin ang mga email...mapabago man o luma. Buksan lahat ng pedeng buksang attachments, makakabuti ito sa pagpapatagal ng oras. O kaya naman ay mag-email ka sa mga kakilala mong matagal mo ng di nakakamusta. Kapag di ka pa nakuntento ay gawing chat ang email (ito ay sa kadahilanang banned na ang halos lahat ng messengers sa mga kompanya...pati google talk di pinalagpas, mga hayop na IT yan). Pano? Mag-email ka sa kakilala mong alam mong merong access sa internet sa mga oras na yon tapos antayin ang reply...wholla! Instant chat session. Sya nga pala, habang ginagawa ang mga nasa taas ay huwag makakalimot inumin ang kape..lalamig ito. 8:30-9:30

4. Matapos ang makabuluhang paggamit ng computer ay magdala ng mga papel-papel at magtungo sa kung saan mo man nais. Mas maganda kung mukha kang aborido hawak ang mga props mo habang papaalis ng lamesa, ito ay para sabihin ng bossing mo sampu ng kasamahan mo sa trabaho na busy ka lagi. Magtungo sa ibang department na me kakilala at makipag-usap ng kung anu-ano. 9:30-10:00

5. Tignan mo nga naman. Alas dies na! Break time na ulit! Pagkatapos mag-lamyerda sa ibang department ay magtungo ulit sa puwesto at ibaba ang mga scratch paper na props. Dalhin ang tasa sa pantry at magtimpla ulit ng panibagong kape, libre ang kape kaya magtimpla ka lang ng magtimpla. Magtungo sa labas kung ikaw ay nag-yoyosi kung di naman ay manatili sa pantry at makipag-usap ka na lang sa mga tao doon. 10:00-10:15

6. Pagkatapos ng break ay bumalik sa lamesa at humarap sa computer (huwag ng magdala ng kape sa lamesa...tama na ang nainom mo, sisikmurain ka na sa sobrang gahaman). Tapos ka na sa mga emails mo, ngayon naman ay mag-internet ka na lang ng kung anik-anik. Pero bago mag-internet ay magbukas ka muna ng office document kahit wala kang balak gawin ang mga ito, makakatulong ang documentong ito mamya. Tapos ay mag-internet ka na. Paalala: dapat ay alerto ka sa mga tao sa paligid mo, kapag alam mong me padating pindutin ang ALT at TAB ng sabay. Ito ay para makapunta sa office document na binuksan mo kanina. Kung mabagal ang iyong reflexes ay dapat mabilis ka sa paggamit ng mouse para ma-click mo agad sa taskbar ung documentong nasabi. Kapag na-master mo na ang technique na ito ay di na mapapansin ng bossing mo na nag-iinternet ka lang sa mga oras na ito. 10:15-12:00

7. Tama na muna ang computer. Lunch break na! Alam mo na ang dapat gawin. 12:00-1:00

8. Pagkatapos kumain ay gawin ulit ang #5. Habang gingawa ito ay maglabas ulit ng mga scratch papers na para bang me hinahanap. Tandaan na dapat seryoso ang mukha mo habang gingawa ang mga ito (tip: ikunot ang noo para makakuha ng mukhang seryoso). 1:00-3:00

9. Break time na ulit. Ang bilis nga naman ng oras. Hala..punta na ulit sa pantry. Maaari ka na ulit mag-kape at makipag-chikahan. 3:00-3:15

10. Bumalik sa lamesa at guluhin ito sa pamamagitan ng paglabas ng sandamakmak na mga papel. Tapos ay gawin ulit ang #5. Tignan ang oras sa computer mo. Kung 4:30 na ay simulan mo ng ayusin ang ginulong lamesa. Mag-ayos ayos ka na din ng sarili. Kung kasing kapal ng adobe ang mukha mo ay magtungo ka ulit sa pantry para mag-kape (tandaan na dapat me kasama sa pantry) o kaya naman ay gawin ang #3. Matapos ang lahat ng ito ay umuwi ka na, para mo ng awa...wala ka na ngang silbi ay nangdadamay ka pa ng iba sa katamaran mo. 3:15-5:00

buhay college

2007-08-09T18:44:00.000-07:00

August 9, 2007
Ang mga sumusunod na pangyayari ay halaw sa totoong kaganapan. Ang mga pangalan ng nasangkot ay hindi pinalitan upang maging mas makatotohanan.

Jammy: Buzz
Jhoanna: oi jammy. kamusta?
Jammy: steady lang.. kelan tayo sesession ulit..
Jhoanna: sa party ni Kaycee malapit na.. punta tayo ha
Jammy: aug14 ba?
Jhoanna: hindi sa 18 sabado un..
Jammy: grabe nakakamiss na college
Jhoanna: oo nga, nakakapagod magtrabaho noh
Jhoanna: tara college ulit tayo
Jammy: college ulit o buhy colege
Jhoanna: ay buhay college pala
Jammy: friday?
Jammy: 1515?
Jhoanna: ngaun nalang.
Jhoanna: haha
Jammy: san sa taft?
Jhoanna: cge text ako ng iba
Jhoanna: pwede daw si soky
Jhoanna: kela soky nalang tayo
Jhoanna; tara na ano?
Jammy: anong tym?
Jhoanna: ngaun na punta na ko
Jammy: teka naman.. easy
Jhoanna: yan ka na naman tapos ba backout ka ha
Jammy: hindi cge. mga 8pm pako makakarating
Jhoanna: ocge text text

*****so 9pm nagsimula ang inuman sa garden nila soky kasama ng generoso, 2 1.5 coke, 3 oishing maanghang, isang chippy, 3 cloudnine at marlboro lights ni soky. Nagbuhay college kame, reminisce ng mga kalokohan sa klase, mga boylet at girlets, ammerrrka days, chismis at COD days.. at lahat lahat na.. sinamahan kame ng alak para magbalik kolehiyo. Isa to sa mga pinakspontaneous na nagawa namen, mejo madale na kausap basta alak ang usapan...***

**** ang bago lang, wala nang sumusuka, nagsisigawan, tulog at nagbabasag sa inuman na un. Meron na ding usapang insurance, columbarium, sexual harrassment at kung ready na ba sa kasal kasal. Syempre di maiiwasan ang usapang trabho kung san kame pupulutin pagkatpos ng ilang taon.***

***Matagal tagal ko din na ndi nakita si jammy at soky pero masasabe kong wala paring nagbago. Kame pa rin ung dating Jojai, Jammy at Soky. MAy bago mang mga boylets at girlets, may bago mang trabaho o wala, bagong mga kaibigan, bagong karanasan, bagong mundo, bagong kame, may babalikan kameng mundo kung san pwede namen makita ulit kung ano at sino kame noon.. Hinanap namen ang isang parte ng buhay namen na matagal tagal na rin nawala.. ang buhay college. Ngunit dahil dito napatunayan kong kahit kelan ay kaya namen ibalik ang buhay na un, anumang oras basta kame ang magkakasama... (grabe ang keso neto) at syempre kung buhay college lang din ang paguuspan syempre may kasamang usapang bote yan:)****

.:IKEEPLOVEREAL:.

2007-08-01T20:04:00.000-07:00

You are invited to join the "IKEEPLOVEREAL" Competition in preparation for the Second International Congress on Education in Love, Sex and Life that will happen on the 19th to 23rd of November 2007. The competition is composed of two categories which are the Song Writing and Video Documentary also entitled "IKEEPLOVEREAL" The competition series is being held to increase awareness on the importance of education of the young in character and chastity, exemplified by the personal example of parents and other educators.

For further details and mechanics visit the website at www.edicongress.com.

love, laughter and life ever after....

2007-08-01T19:22:00.001-07:00

Please support the
Second International Congress
on Education in Love, Sex and Life
Manila, Philippines
EDSA Shangri-La Hotel
19 to 22 November 2007

the one that got away

2007-08-01T01:08:00.000-07:00

THE ONE THAT GOT AWAY

Source: The Manila Times

By: Mark J. Macapagal

In your life, you'll make note of a lot of people. Ones with whom you shared something special, ones who will always mean something. There's the one you first kissed, the one you first loved, the one you lost your virginity to, the one you put on a pedestal, the one you're with...and the one that got away.

Who is the one that got away? I guess it's that person with who everything was great, everything was perfect, but the timing was just wrong. There was no fault in the person, there was no flaw in the chemistry, but the cards just didn't fall the right way, I suppose.

I believe in the fact that ending up with someone, finding a longtime partner that is, does not lie merely in the other person. I can actually argue that an equal part, or maybe even the greater part, has to do with the matter of timing. It has to do with you being ready to settle down and commit to someone in a way that goes beyond the little nice ties of giddy romance.

How often have you gone through it without even realizing it? When you're not ready to commit in that mature manner, it doesn't matter who you're with, it just doesn't work. Small problems become big; inconsequentials become dealbreakers simply because you're not ready and it shows. It's not that you and the person you're with are no good; it's just that it'snot yet right, and little things become the flashpoint of that fact

........... Then one day you're ready. You really are. And when this happens you'll be ready to settle down with someone. He or she may not be the most perfect, they might not be the brightest star of romance to ever have burned in your life, but it'll work because you're ready. It'll work because it's the right time and you'll make it work. And it'll make sense, it really will.

So that day comes when you're finally making sense of things, and you find yourself to be a different person. Things are different, your approach is different, you finally understand who you are and what you want, and you've become ready because the time has truly arrived. And mind you, there's no telling when this day will come.

Hopefully you're single but you could be in a long-term relationship, you could be married with three kids, it doesn't matter. All you know is that you've changed, and for some reason, the one that got away, is the first person you think about. You'll think about them because you'll wonder, "What if they were here today?" You'll wonder, "What if we were together now, with me as I am and not as I was?"

That's what the one that got away is, the biggest "What if?" you'll have in your life.

If you're married, you'll just have to accept the fact that the one that got away, got away. Believe me, no matter how fairy tale you think your marriage is, this can happen to the best of us. But hopefully you're mature enough to realize that you're already with the one you're with and this is just another test of your commitment, one which will just strengthen your marriage when you get past it.Sure, you'll think about him/her every so often, but it's alright. It's never nice to live with a "might have been," but it happens... Maybe the one that got away is the one who's already married. In which case it's the same thing. You just have to accept and know that your memories of that person will probably bring a nice little smile to your lips in the future when you're old and gray and reminiscing. But if neither of that is the case, then it's different.

What do you do if it's not yet too late? Simple...find him, find her. Because the very existence of a "one that got away" means that you'll always wonder, what if you got that one? Ask him out to coffee, ask her out to a movie, it doesn't matter if you've dropped in from out of nowhere. You'd be surprised, you just might be "the one that got away" as well for the person who is your "the one that got away." You might drop in from out of nowhere and it won't make a difference.

If the timing is finally right, it'll all just fall into place somehow and you know, I'm thinking, it would be a great feeling, in the end, to be able to say to someone, "Hey you, you're the one that almost got away."

sighs..

2007-07-30T06:30:00.000-07:00

why do girls fall into bait and end up hanging on..for nothing.

.:this sucks:.

sigh

2007-07-29T21:18:00.000-07:00

Why do guys pursue other girls,
when they already have a relationship to worry about?!!!

The Lion, the Witch and the Wardrobe

2007-07-25T03:17:00.000-07:00

***This maybe the time of the month where I question myself and the things that have been happening with me -- this can be the so called self-assessment(wtf?!)***

So who am I this month or should I say for the past few months...

The LION

When you syllabicate the word it would spell as LI-ON. Which is a homonym of "La Un" in tagalog...

In (layman's) or should I consider Jhoanna's terms, its the Little Miss Past Time..

For the past months I feel for so many times being a part time person..

Part time secretary...
Part time teacher...
Part time SO...
Part time bestfriend...
Part time sister..
Part time teacher..
Part time everything..

In most cases, I consent the situation.
I consent people to make me a part time person in their lives...
I willingly let them take a part of my life and leave me hanging without any warning signs..

Yes, its unfair! But really,in many ways I make this SHIT happen..So right now i am a LION...

The WITCH

Witch . a person, now esp. a woman, who professes or is supposed to practice magic, esp. black magic or the black art; sorceress. Cf. warlock. (Retrieved from http://www.infoplease.com/dictionary/witch)

I have been a WITCH for quite some time, but definitely not the literal meaning of it. I don't have magic or any supernatural power and Im not an old woman. (haha!)

I feel like a Witch because I have been talking shitty and tactless to some people...

I know I offended people with my comments and somehow I dont apologize for it. Aside from that, I do things that I should not have done especially that I am the one in authority in that situation. This is so witchy! haha!

and lastly,

The WARDROBE

From the words of Gee Bravo, "I am a teacher in DISGUISE".

I pretend to be someone I am not..

Everytime I finish a class I get frustrated and in a way useless..
I'm still weighing if this is the right path for me or if Im just doing all this for money and lack of job that would accept me..

On the contrary, everytime Im in class and with my students, I feel I have so much to share and to learn from them.
I love my students.. present and former students..
I love my co-teachers and the people I work with...
I love the subject and its objective...

So why do I feel like this everytime..
Well, I also dont know..

This is who I am for the past months. Right now, I need answers which I am pretty sure wouldnt be answered..

Still, after all this.. All's good:)

past time girl

2007-06-21T18:40:00.000-07:00

I just read a blog from a friend about hurting over a break up and it seems I feel the same pain. Im not actually in a relationship or mending a broken heart or loving someone in silence but that I've been there and the feeling sucks.

Questions

2007-06-20T02:09:00.000-07:00

I received an email last June 19, 2007 about a job opportunity for some NGO. For some unknown reason i just read it today. I thought it was a hoax mail so i did not bother to read it at all. So why did i read it today? Coz i had no choice i wasn't doing anything so i said what the heck, just read on it.

After reading I replied without hesitation. I was interested to apply for it and I even had my mind set on it. It was a great opportunity for me to do what i want to do and maybe, go abroad. I was so excited becuase for one, I was referred to by his personal friend from AIM and second, the work was exactly the same with what I am doing now.

But the bad news came. They needed someone for the position immediately. They couldnt wait for my contract to end before hiring me. I couldnt do anything, so i had to thank the person for considering me and letting the opportunity go away.

I am so disappointed till now. The job would have been mine if i wasnt doing anything, if only i was free of any contracts. I would have made my mom and dad proud coz I'll have the chance to work abroad. I wanted to cry, i wanted to shout and breakdown.. but then it was too exagerrated for me. TOO MUCH DRAMA. I couldnt do anything coz i cant just go and leave my other work for a new one. It was against my principles. I am going to finish what I have started and im sticking to it.

i even came to the point of questioning Kuya Jess. Why give me something i cant have? Why put me in a situation that i cant get my way? Why cant i have all?

I want to get away and find a job somewhere else. I want a new life. Life that i can experience outside Philippines or if its too big of a dream, then outside Manila. I want to do development work althoug it doesnt pay a lot. The job description fits me perfectly. I have no problem going away or traveling for work..

But then again at the end of the day, i couldnt have the job. It wasnt for me, although i wanted it Kuya Jess will reveal everything in His time.

So there's nothing for me to do but to rant here and wait for His answers.Ü

Still all's good.Ü

commercial

2007-06-19T02:36:00.000-07:00

pagod na ba ako talaga o sinasabe lang ng utak kong pagod ako?

actually, petiks lang ako sa work, wala gano ginawa except sa letters to participants na pahabol. pero other than that i did nothing...
all i did was surf the net, check my friendster, check other people's friendster, organize and comment on my multiply site and other people's site... i waited for 4pm so i could go to school for my class at 6pm.. had to walk to St. Francis square to buy shoes, coz my goddam shoes gave up on me. i couldnt risk falling in class so i had no choice but to buy a new pair. Damn..

Then i walked through Megamall to reach MRT. When i reached the platform, i was perspiring like hell.. damn, and i even had make up on, which makes things worst..

i almost fell asleep at the train coz i was feeling really tired and exhausted. Exhausted from the long walk and the heat of the sun. Then i had to ride the LRT for another 5-10 minutes to reach my destination...

the clock is ticking and im dreading it.. i feel so tired i feel like i wouldnt be teaching too good today...

i need energy....

The Jellyfish Experience

2007-05-30T02:18:00.000-07:00

Wednesday, May 23, 2007
Huling Hirit sa Tag Init
Palm Beach Resort
San Juan, Batangas
NSTP Planning Workshop.

Minsan pag may gusto kang makuha o maabot gagawin mo ang lahat basta makuha mo lang un. ------> Yan ang natutunan ko isang umaga ng May 23, 2007.

Obviously, nasa beach kame nun at dahil sa alam kong huling hirit ko na un bago magbagyo eh nag sige na ako sa pagswimming kahit napakaitim ko na. Ang usapan namen nun ni Iris sa pampang lang kame pero the site of the little floating house in the middle of the ocean was very tempting. So, ako etong nagmamagaling eh nagstruggle papunta sa maliit na bahay na yun. Marame akong pinagdaanan, may masakit sa paang bato sa ilalim ng dagat, malalim na parte na hindi ko na abot, malalake at madudulas na bato na kelangan kong daanan para makalapit sa bahay na un. Nung una natakot ako kasi parang sobrang lalim at layo na namen sa pampang pero sabe ni sir Allan saken, " Kung hindi ka magri-risk, anong mangyayre sayo?" Dahil dun lumakas ang loob ko at alam ko din naman na andun sila para sumaklolo saken.

So nagpursigi pa rinkame hanggang sa marating namen ung malalim na parte ng dagat. natakot ako pero mas kinabahan si Sir Allan saken, kasi HINDI PALA SIYA MARUNONG MAGSWIMMING. Akalain mong antapang tapang nya pero di naman pala siya marunong.. kaya naman mas naging malakas ang loob ko kasi marunong naman ako. So Ayun na, nagswim ako at sa wakas nakarating sa maliit na bahay na yun. Dali dali akong umakyat kasi nakakatakot baka makagat ako ng dikya.

Ansaya ko nun, parang malaking challenge un para saken kasi nagawang kong mapuntahan un ng wlang gamit na bangka o anuman, sariling sikap lang talaga. Pagdating namen dun sa bahay, andaming isdang makikita at napaka satisfying ng feeling dahil maganda ang view. Ang masaya pa dun nakuha ko ung gusto ko nakarating ako sa bahay....

Kelangan na namen bumalik kasi sabe nila Iris 10:55Am na daw at kelangan na namen magayos.. so, isa isa nang bumaba sa bahay at naglakbay pabalik sa pampang...

katulad ng pagpunta dun, kinabahan at natakot din ako sa pwedeng mangyare saken, kasi marameng threats, andun na malalim, bak hindi ko kayanin lumangoy, may dikya o anumang lamang tubig ang kumagat saken, at kung anu anu pang kapraningan.. pero sabe ko bahala na, alanganamang magpasaklolo ako dun diba, nakaya kong puntahan dapt kayanin ko din na bumalik..

so, dahil nagmamagaling na naman ako, nagdive epek pa ako at ayun nag breast stroke ako, pag angat ko ulit naramdaman ko na ung hapdi at sakit.. wala akong makapitan o maapkan dahil malalim ang tubig at wla namang bato na pwede kong hawakn, wala ding gutter kasi hindi naman un swimming pool...

pinilit kong hindi indahin ang saket kaso hindi ko tlaga kinaya.. kaya ang nangyare.. c manong driver lang ang nandun at skanya lang ako pwede kumapit kaya humawak agad ako saknya at sinabing najellyfish nga ako. Ayaw pa nila ako paniwalaan nun kaya ako na mismo ang nagtanggal ng tentacles ng jellyfish habang nakapikit ako.. nung una, parang sabe ko kaya ko to, hindi ako iiyak at mararating ko din ang pampang..

kaya sinubukan ko ulit lumangoy, pero i couldnt handle the pain anymore, lumapit na ako kay LEvi at humawak, sabe ko hindi ko na kaya lumangoy mahapdi at masakit na talga.. Sabe nya cge, hawak ka lang.. dun na ko talgang naiyak at nagfreak out. Naramdaman ko na pati sa muka at likod at braso, buong leeg ko nadali ng jellyfish...

Sabe lang ni sir paul, cge lang kaya mo yan..

pero nagiiyak na tlaga ko nun...

Malapit na din kasi ang pasukan kaya nakakhiya pag pumasok ako ng mga jellyfish sa fes..

so inakay nila ako papunta sa pampang. doon nagiintay si iris habang sumisigaw ng picture..

syempre nakakahiya so nakatalikod lang ako dahil namumula talaga ang fes and leeg ko. Hindi pa rin alam ng mga tao sa pampang nun na injured nako.. kaya din ayaw ko humarap, ayokong makita nila na nasaktan ako.. Nasaktan ako dahil sa kakulitan at katigasan ng ulo ko..

Pero syempre hindi ko pwedeng forever itago, nalaman din nila at imbes na sisihin nila ko eh tinulungan pa nila ako...

Nilagyan lahat ng parte ng nasaktan saken ng buhangin un kasi sabe ni manong driver na laking dagat, so nilagyan naman,,,

Hindi ko na din magawang umiyak kasi lahat sila nagtatawa, wala na rin namang magagwa ang iyak ko kaya dinaan ko nalang din sa tawa, naki ride on ako.. nagpalagay ng buhangin at napansin ko namang unti unting nawawala ung hapdi...

pero hindi siya nawala ng tuluyan, naramdaman kong parang kulang pa din un g solusyon, parang dapat may iba pa akong gawin.. kung kaya naman pinainom ako ni sir paul ng anti histamine at pinainom ng carbonated water ni Sir cocoi.. Sabe nila makakatulong daw un...

Hanggang sa dumating si kuya na mainstay ng resort sabe nya kelangan lagyan ng suka para gumaling kaya andun ang trusted friend kong si iris para lagyan.. DI nya inida ang amoy, andun siya para suportahan ako. Instantly, naging PAKSIW ako..

PAnget man at mabaho ang naging solusyon talagang nagsubside ung pamumula.. so nakaligo at nakabihis na din ako...

Hindi pa rin dun natapos ung epekto ng jellyfish nangngati naman ito at mejo mahapdi pa din.. At dahil din s auminom ako ng anti histamine naantok at nakatulog ako...

Hanggang paguwi ko sa bhay mahapdi at makati pa din, at nung kinwento ko un sa nanay ko syempre nakarinig din naman ako ng sermon pero nagbigay parin siya ng pwede kong panlunas.

After ilang araw at linggo naging ok na ulit ang lahat. wala nang bakas na najellyfish ako.. lahat sa memory ko nalang...

Pero di lang sa kwento nagtatapos ang lahat, syempre meron akong natutunan......

(to be continued)

disclaimer (posted at happy house on April 12, 07)

2007-05-16T00:35:00.000-07:00

writing in my blog is not something i brag about, neither is it an opportunity for me to preach about love, its bitterness and sadness, or the wonders of the world or its darkness. i don't intend to preach i'm not hoping to be a priest, come to think of it i am a girl so i really cant be a priest. i write because it is what i feel in that special moment of my life, whether its a good momen or a bad one it's still a special moment. Everything that is written here has a root, has a cause, has a history. Writing what i feel makes me ready to face another challenging or happy moment, but i always cherish sad and lonely moment i have. it makes me who i am, cliche as it may sound. After writing it, i dont expect people to read it not even to comment about it. Commenting is free but never make it an opportunity to judge a person. Words are never enough to express nor describe what is really though by the mind and felt by the heart. Blogs are just synopsis of reality, while sometimes its just exageration, keep that in mind and spare me your judgements!

Number 1 (posted at happy house Dec. 27, 2006)

2007-05-16T00:30:00.000-07:00

marami nang artikulong nasulat tungkol sa tagong pagibig...
lalo na sa pagibig na di pwedeng sabihin.marami mang nasulat wala namang solusyon. kasi minsan di mo masabi kung mahal na nga ba ang nararamdaman mo o nililito ka lang ng kalungkutan..
may nagkomento saken nung magtanong ako kung bakit ganun ung isang babae sa lalaking kausap nya? madikit, bungisngis at parang lageng masaya pag kasama nya un. sabe saken, "kasi binigibyan sya ng atensyon kaya ganun nalang siya kapag kasama ung lalaki." so, pwede na nateng i-equate ung love sa attention ganun ba?
o icpn na mahal mo na cia o ang isiping mahal ka din nya kasi nabigyan ka ng atensyon...
oo, di naman masamang mangarap, di din masamang ngumiti ng walang dahilan (kahit na alam mong siya talga ang dahilan), di din masamang masaktan pag nakita mo siyang may kasamang iba, di masama hanggat di ka nagsasalita, hanggat di ka kumikibo at hanggat kaya mong magpretend na ok ka at wala naman siyang halaga sayo.
un na ata ung isa sa masakit na pwedeng scenario, masayang masaya siya, unmindful of your existence, kung anjan ka ok lang, kung wala eh di wala, di ka hahanapin!
di ka na nga napapansin kahit anjan ka, tapos kayang kaya ka pa nyang kalimutan basta basta
ang tanong ngaun bakit hindi mo masabe? o hindi sabihin? dahil ba sa duwag ka? o dahil sa ayaw mong icpn kung anong mangyayare kapag sinabi mo? o dahil komplikado? o dahil ayaw mo ng magulo?
o di naman kaya ayaw mong mawala ang kaisa isang source ng kasiyahan mo? o ayaw mong mgising sa katotohanan na sira ulo ka sa kakaisip sa kanya? in short, DUWAG ka nga!
duwag ka kcng sabihin, duwag ka ding hindi sabihin
duwag ka din na tanggapin na may nararamdaman ka o wala kang nararamdaman...
wala rin naman kcng tamang sagot...
kasi kahit ikaw di mo rin alam ang sagot!!!
tapos sasabihin mo: "DUwag na kung duwag, mas gugustuhin kong andyan siya kahit malayo kesa naman mawala siya at matutunan na akong kalimutan"
hay, ansaket sa hart!, nagpapakamartyr epek ka sa taong di naman alam ang nararamdaman mo,
para sa kanya ung isang kain sa labas wala lang pero para sayo pinakamasayng kain mo na un, na ung simpleng dampi ng kamay nya sa kamay mo forever mo nang maaalala samanatalang di man lang nyang naalalang ngkahawak kayo ng kamay, na magbigay ka lang ng tissue sa kanya eh nakakakilig na sayo pero sakanya simpleng paghingi lang un...
hay, anghirap nun. sayo magandang alaala saknya wala lang.
pero, icipn mo hindi nga kaya nya alam o nagbubulagbulagan lang siya dahil ayaw niyang magassume na mhal mo nga cia,
kasi isa rin pala siyang duwag.
duwag na magkamali at mapahiya sayo..
so ang gagawin mo magleletgo ka kasi unfair naman sayo un na paran kang tangang nagmamahal sa taong di nga alam na anjan ka...
at siya.. iisipin nyang wala ka ngang naramdaman para saknya..
tapos.. lilpas ang araw, buwan at taon.
sinasabe mo sa sarili mong nakapagmove on ka na,
un din naman ang pinipilit mong paniwalaan..
kaso nagkita kayo ulit...
would you take the chance to say what you feel?
o magpapakaduwag ka nalng sa pangalawang pagkakataon?

Spacin' out

2007-05-16T00:27:00.000-07:00

I dont want to be a robot..
i wanna be a space girl.... coz in space there's no gravity...
without it.. i won't fall...X_X

today's the day i whine!!

2007-05-15T23:43:00.000-07:00

I hate it when people pretend to do something when actually they're not doing anything. When they try hard to look busy and all just so people would be impressed with them and say that they're good at what they do. They make people see that they have too many business meetings or they need to write too many business stuff and talk to important people. One of my friend said that "Kung ayaw daw magtrabaho, magpatawag ng meeting" which is precisely my point. Some people call fro meetings coz they dont want anything done and having a meeting is an obvious act that one is busy and is doing important things. The reality when you sit in that meeting is that things discussed before are just being repeated to kill time. After the so-called meeting, they go back to the office and rants about many things needed to be done. Ironic right?! Then there are those business stuffs needed to be written or sent to important people, they'll make their keyboard sound like they're setting their computers on fire, (Again, to display a "busy" mode act) but when you peek into it they're just typing instant messages or blogging. That's all BS! Lastly, talking to "important people", calling people every once in a while just to talk to them and broadcast in the office that they have stuff to do and things complicate them but then again its the same old crap that has been decided on meetings. Sometimes, they may seem to look like they're talking to very important people but believe they are not really that important.

There really is nothing wrong with people pretending to be busy, what makes it wrong is when they boss around people and act as if others are not doing their jobs. Not doing their jobs for them means not "pretending" to do anything. I don't like people who clamor for glory and who loves recognition even if they really do not deserve it. Some people really belittle other people just so they can feel good about themselves. It makes them believe that they are better than others, that they are smart, intelligent, etc.. but really I think its all insecurity. Really, when one thinks too highly of themselves and makes other people's lives miserable just to make theirs better is nothing but a proof of insecurity. When they need to shout what they have done and accomplished, and whine at the simplest things in the world is not only insecurity but also having too much drama in their system.

I dont easily get mad but i get irritated when people rants and whines too much about things not worth ranting about. I work quietly and if possible, i try to solve things on my own. Shouting or whining does not do any good. Pretending never pleases anyone and sooner or later the truth comes out. I especially do not appreciate people underestimating others just so they can make themseves shine. As a song states: "YOU CANT FAKE IT HARD ENOUGH TO PLEASE EVERYONE OR ANYONE AT ALL."

I know this is in contradiction to what i wrote but i just needed to RANT a bit!:)

Closing Cycle by Paulo Coelho

2007-04-29T19:44:00.000-07:00

One always has to know when a stage comes to an end.

If we insist on staying longer than the necessary time, we lose the happiness and the meaning of the other stages we have to go through. Closing cycles, shutting doors, ending chapters – whatever name we give it, what matters is to leave in the past the moments of life that have finished.

Did you lose your job? Has a loving relationship come to an end? Did you leave your parents' house? Gone to live abroad? Has a long-lasting friendship ended all of a sudden?

You can spend a long time wondering why this has happened. You can tell yourself you won't take another step until you find out why certain things that were so important and so solid in your life have turned into dust, just like that.

But such an attitude will be awfully stressing for everyone involved: your parents, your husband or wife, your friends, your children, your sister, everyone will be finishing chapters, turning over new leaves, getting on with life, and they will all feel bad seeing you at a standstill.

None of us can be in the present and the past at the same time, not even when we try to understand the things that happen to us. What has passed will not return: we cannot for ever be children, late adolescents, sons that feel guilt or rancor towards our parents, lovers who day and night relive an affair with someone who has gone away and has not the least intention of coming back.

Things pass, and the best we can do is to let them really go away.

That is why it is so important (however painful it may be!) to destroy souvenirs, move, give lots of things away to orphanages, sell or donate the books you have at home. Everything in this visible world is a manifestation of the invisible world, of what is going on in our hearts – and getting rid of certain memories also means making some room for other memories to take their place.

Let things go. Release them. Detach yourself from them. Nobody plays this life with marked cards, so sometimes we win and sometimes we lose. Do not expect anything in return, do not expect your efforts to be appreciated, your genius to be discovered, your love to be understood. Stop turning on your emotional television to watch the same program over and over again, the one that shows how much you suffered from a certain loss: that is only poisoning you, nothing else.

Nothing is more dangerous than not accepting love relationships that are broken off, work that is promised but there is no starting date, decisions that are always put off waiting for the "ideal moment." Before a new chapter is begun, the old one has to be finished: tell yourself that what has passed will never come back. Remember that there was a time when you could live without that thing or that person – nothing is irreplaceable, a habit is not a need. This may sound so obvious, it may even be difficult, but it is very important.

Closing cycles. Not because of pride, incapacity or arrogance, but simply because that no longer fits your life. Shut the door, change the record, clean the house, shake off the dust.

Stop being who you were, and change into who you are.

spur of the moment.

2006-09-21T06:15:00.000-07:00

i learned that someone does not GENUINELY love you
if you feel used and second-rated...
I learned that choosing better is loving deeper..
Coz if you really love a person there is NO ROOM FOR EXCUSES,
NO CHANCES FOR MISTAKES and NO USE HOLDING BACK

You can't turn back time and hope everything's gonna be alright
AND YOU KNOW IT!
Some things are gonna change, Some things will change
and some things are changing!!!

But really, come to think of it... IT'S YOU WHO NEEDS CHANGE!

Loving is a right, but being loved is a privileged. You dont get it with FAKE SWEET WORDS, You don't lose it wothout RATIONALITY AND CONSENT and you can't take it back with a MILLION PATHETIC APOLOGIES..

Because sometime taking it all back is a desperate call for nothing...
and chances are the person you thought was not the one for you, turns out to be the PERFECT one for you...

and that one perfect thing in your life... HAS FINALLY MOVED ON....

.:Cry you FOOL:.

wala lang..hamberdey

2005-08-15T21:47:00.000-07:00

One Big Fat Lie

2005-08-09T23:04:00.000-07:00

It’s my fault. I knew it right from the start but I “overlooked the obvious”. I placed myself vulnerable to pain and it’s killing me now.

Not one moment was true, not a single word uttered was real, no feelings were ever genuine..

It was all a big fat lie…

Happy now?

......

2005-08-05T23:00:00.000-07:00

Simple lang gusto ko sa buhay.. maging masaya.. sino ba naman may ayaw ng ganun diba.. pero minsan may mga bagay na nagpapasaya sayo pero hindi na tama. Panu mo ba malalaman kung dapat nang itigil ang isang bagay? Sa totoo lang, hindi mo malalaman, kusang darating sayo ung dahilan para itigl na kahit alam mong masasaktan ka.. bigla mo nalng sasabihin.. ayoko na tama na.. at magdedesisyon kang ayaw mo na talaga.. pero diba may maliit na parte sa puso mong umaasang babalik ung dati? Kaso hindi na ganun ang sitwasyon eh, kasi maraming nandididikta,minsan umaayon na sayo pati sitwasyon na itigil na nga..nawawalan ka na rin ng dahilan para sumama sa kanya..parang mas marami ang hindi umaayon kesa sa umaayon..pero alam mong masasaktan ka.. pero bat mo parin pinili ung daan na un? Kasi gusto mong malaman ng mundo ang halaga mo,para ipahiwatig sa mundong hindi naging patas ang pagtrato nito sayo, para maramdaman mong hindi ka lang malaking espasyo sa mundo, na pinanganak ka para kailanganin ng mundo..

Hindi sa lahat ng pagkakataon kaya ng tao na ipaglaban ang bagay na mahal niya.. siguro kasi hindi na siya makahanap ng matimbang na dahilan para lumaban.. at nagmumukhang wala na rin patutunguhan kung lumaban pa..

Siguro hanggang dito nalang talaga ung kwento..

Pero sinisugardo ko na naging magandang kwento ka sa buhay ko…

Insensitive

2005-06-02T00:40:00.000-07:00

I feel betrayed..

I feel dumped..

I feel lied to..

I feel foolish..

I feel bad..

I feel fucked up..

I feel trashed…

I feel taken for granted…

I feel hopeless..

Time passes…

People change…

I HATE YOU!!!

Siya lang kasi ang MAGALING

2005-05-24T02:39:00.000-07:00

Siya lang ang kasi MAGALING

Panong nakalipad ung eroplano sa langit…
SIYA LANG KASI ANG MAGALING..
Panong nakakalutang ang barko sa karagatan..
SIYA LANG KASI ANG MAGALING
Paano nagkakulay ang mundo…
SIYA LANG KASI ANG MAGALING
Paano nakakasend ng mga text sa ibat ibang cellphone..
SIYA LANG KASI ANG MAGALING
Paano naisip ang magbuo ng daan, tulay at eskinita?
SIYA LANG KASI ANG MAGALING
Saan nanggaling ang mga letra, at salita?.
SIYA LANG KASI ANG MAGALING
Saan nanggaling ang mga ibon at isda at iba pang mga halaman..
SIYA LANG KASI ANG MAGALING
Saan nagpupunta ang araw paglumulubog ito
SIYA LANG KASI ANG MAGALING
Saan nagsimula ang internet at mga gadgets
SIYA LANG KASI ANG MAGALING
Saan nagpupunta ang tao pag namatay….
SIYA LANG KASI ANG MAGALING
Bakit pumapatak ang luha..
SIYA LANG KASI ANG MAGALING
Bakit nakapikit pagnatutulog…
SIYA LANG KASI ANG MAGALING
Bakit tumatanda…
SIYA LANG KASI ANG MAGALING
Bakit kelangan ng egg cell ni sperm cell..
SIYA LANG KASI ANG MAGALING
Bakit gagawin pa kung mali pala..
SIYA LANG KASI ANG MAGALING
Bakit nagtitiis kung naghihirap…
SIYA LANG KASI ANG MAGALING
Bakit madameng tanong na walang kasagutan…
SIYA LANG ANG MAKASASAGOT..
SIYA LANG KASI ANG MAGALING..

*kilala mo na ba?

A Light form Veronika

2005-05-24T02:38:00.000-07:00

“What does it mean to be crazy?”

“ Anyone who lives in her own world is crazy. Like schizophrenics, psychopaths, maniacs. I mean people who are different from others.”

“ On the other hand, you have Einstein, saying that there was no time or space, just a combination of the two. Or Columbus insisting that on the other side of the world lay not an abyss but a continent. Or Edmund Hillary, convinced that a man could reach the top of Everest. Or the Beatles, who created an entirely different sort of music and dressed like people from another time. Those people and thousands of others-all lived in their own world.”

Ang mga katagang ito ay matatagpuan sa libro ni Paulo Coelho na Veronika Decides to Die. Asa mental hospital ung tauhan nito at may kausap syang “mental patient”. (di ko na ikwekwento kung ano ung summary ng nobela ha) kung iisipin parang hindi sa isang “sira ulo” nanggaling ang mga salitang ito di ba? ‘Coz it all makes sense. Lahat ng taong binanggit nya dun may pagkakaparepareho.. hindi lang ung parepareho silang sikat kundi lahat sila eh hinushagahan ng taong “crazy”. Ibat ibang larangan pero isa ang nais ipahiwatig, oo, may pagkasiraulo nga sila. Pero hindi bat lahat naman un eh napanindigan nila at ngaun isa na sila sa mga taong nirerespeto sa kani kanilang field of expertise.

Sa madaling salita lahat ng tao may kanya kanyang “craziness”. Habang binabasa ko nga un eh narealize kong totoo ito sa buhay ko. Ako man ay may sariling sira sa ulo, sariling mundo, pero hindi ako autistic ha.. hehehe… sariling mundo kung saan malaya ako, kung saan pwede ko gawin kung anuman nais ko, kung saan pwede akong maging ako. Pwede lahat kasi walang manghuhusga, walang mananakit, walang makikialam. Hindi lang sa sarili kong mundo ito nararanasan kasi ang mundong yun minsan nageextend sa mga kapatid, pamilya, kaibigan at mahal ko sa buhay. At ung “craziness” na un merong magandang kinakalabasan. Minsan ung craziness na tinatawag ko eh nakukuha ko din sa mga taong kapareho ko ang sira sa ulo.ibig sabihin nagkakaintindihan dahil parepareho ang wavelength ng sira namen sa turnilyo, at ang pagkakaparepareho na un ang naguugnay samen palapit sa isa’t isa. Subalit, hindi maiiwasang may makakasalamuha kang iba ang sira ng ulo.. ito ung sinasabing di pagkakaintindihan, di naman kasi lahat ng sira sa ulo isa lang ang pinaggagalingan eh. At dahil dito nabubuo ang salitang “respeto”, kelangan nateng tanggapin na hindi lahat tayo ay may iisng wavelength sa utak, pwedeng ung sayo extreme pwedeng kanya ung extreme. And only in respect, can we nutheads co-exist.” Basta kanya kanyang trip at kanya kanyang mundo.

Para sa mga kaibigan kong kapareho ko nga sira sa tuktok, maraming salamat at mabuhay ang mga sira ulo ng tulad naten:
KC – ang promotor
Goks – ang kanyang nobyo
Ayi – ang laftrip partner ko
Soky – ang ever kalokang former dean ng COD (Corps of Drug addicts)
Arvin – ang nagladlad na mother
Nikki – the epitome of kaartehanJ
Rod – ang sosyal na mother
Jammy – ang lalakeng ayaw uminom..weh?di nga?
Temi – ang kaspectrum ko
Paolo – my oasis….

Trip to National Bookstore

2005-05-24T02:29:00.000-07:00

Pumunta ako kanina sa NBS.. nagtataka ka kung anu un? Simple lang.. NATIONAL BOOKSTORE!!

Dumaan lang ako para tumingin ng libro at mga art materials.. andameng libro.. una kong nakita ung mga libro ni Bob Ong. Andun na ung bago.. kinuha ko bibilin ko na kasi eh. Tapos umikot pa ako. Andameng libro andame kong gusto bilhin kaso ang mahal eh. Wala akong pambili..

Naalala ko nung bata pa ko, pumupunta din kame ni mama sa national, binibili namen ung isang buong koleskyon ng mga libro. Puro fairy tale lang un, nakumpleto ko un lahat. Trip naman ng ate ko nun mga sweet valley na paperback, madame din kame nun. Paguwi sa bahay susulatan namen ng mga date un tapos isususlat namen sa notebook ung mga title. Tapos ididisplay na namen sa eskaparate.. Andame na nameng libro date, tapos tuwing bakasyon nagbabasa kame ng ate ko. Asteeg!

Kaso nung nagpaayos kame ng bahay, in-evacuate ung mga libro kasama nung eskaparate.. tapos tinapon ni papa ung mga libro.. Badtrip.. Sayang sana binigay nlang sa mahirap. Wala nang magagawa eh. Puro panghihinyang.. sayang kasi eh.. Simula nun nawala ung gana ko sa pagbabasa kasi wala na kameng libro eh.. at isa pa anjan na ang media.. puro telebisyon na lang kasi mas maganda kasi ang mga kwento dun, iba iba pa kada oras.. mas masaya un eh.. Pero kung sa TV nawala ang gana kong magbasa, sa TV ko din naibalik ang gana ko sa pagbabasa.

Isang gabe nanonood kame ng Gilmore Girls. Tungkol un sa mag nanay na parang magkapatid. Si Rory matalinong bata anak sya ni Lorelai. Mahilig sya magbasa at lage syang may hinihiram na libro sa library. Astig. Naalala ko tuloy nung elementary ako, Most Frequent Borrower ako sa eskwela. Naisip ko masarap magbasa.. ibang klaseng “high” ang dulot nun eh kaya simula nun bumalik ang hilig ko sa pagbabasa. Una kong binasa ung The Alchemist hanggang sa humaba na ang pila ng libro gusto kong basahin.

Kaya ngaung gabe pagkagaling ko sa NBS, nangarap akong magtayo ng sarili ko library paglake ko, at dapat lahat ng laman nun nabasa ko.. andame ko nang librong nakapila ngaun ata madame pa akong gustong mabasa.. pero dapat hinay hinay lang..

Yan ang epekto ng National Bookstore saken. Nagawa ko pang magreminisce diba!!!
NBS Rocks!!!!

Shark o Dolphin

2005-05-09T22:50:00.000-07:00

Shark o dolphin

“Anong kakainin mo shark o dolphin?”

Naitanong ko ito minsan nang nagkakasarapan ang inuman..

kala ng lahat lasing lang ako kaya ko natanong un..

hindi ako lasing nun.. asa diwa pa ko..

nagtataka ang lahat kung bakit ko natanong un? Kasi asa beach kame nun eh.. make sense naman diba?

Ako nalang tuloy sumagot sa tanong ko..

Syempre shark kakainin ko sabe ko kasi ganti lang sa kanila un kasi kumakain din sila tao eh..

Bakit ung dolphin ba nangangain ng tao? Hindi diba.

So bat mo kakainin?

Shark nalng kainin mo..
Gantihan lang un eh..

Maiintindihan mo ako kung nakapanood ka na ng madameng pelikula tungkol sa mga sharks na nangangain ng tao. Aba at marami nang pinahirapang tao un ah. Isa pa, kung kumakain ka ng mdalas sa Pao Tsin maiintindihan mo ko kung bakit mas kakainin ko un eh,, bakit? Masarap eh. Syempre hindi rin magpapahuli ung mga umiinom ng squalene, kasi mas gusto talaga nilang kumain ng shark kasi iniinom nga nilang vitamins un eh, at syempre kung gusto mo at naaliw ka sa mga dolphins eh malamang na sasangayon ka saken.. Bias tong storya na to eh..J

* walang kwentang blog to… inaksaya ko lang oras mo…J

Solusyon sa Problema...IKAW

2005-05-09T22:39:00.000-07:00

It was 1933. I had been laid off my part time job and could no longer make my contribution to the family larder. Our only income was what Mother could make by doing dressmaking for others.

Then mother was sick for a few weeks and unable to work. The electric company came out and cut off the power when we couldn’t pay the bill. Then the gas company cut off the gas. Then the water company. But the Health department made them turn the water back on for reasons of sanitation. The cupboard got very bare. Fortunately, we had a vegetable garden and were able to cook some of its produce in a campfire in the backyard.

Then one day my younger sister came tripping home from school with, “We’re supposed to bring something to school tomorrow to give to the poor.”

Mother started to blurt out, ‘I don’t know of anyone who is any poorer than we are.” When her mother, who was living with us at that time, shushed her with a hand on her arm and a frown.

“Eva,” she said, ‘If you give that child the idea that she is “Poor Folks” at her age, she will be “poor folks” for the rest of her life. There is one jar of that homemade jelly left. She can take that.”

Grandmother found some tissue paper and a little bit of pink ribbon with which she wrapped our last jar of jelly, and Sis tripped off to school the nest day proudly carrying her “gift to the poor”

And ever after, if there was a problem in the community, Sis just naturally assumed that she was supposed to be part of the solution.
-EDGAR BLEDSOE
CHICKEN SOUP FOR THE WOMEN’S SOUL

Isa ito sa magagandang kwentong kasali sa librong Chicken Soup for the Women’s soul. Agad talagang tinamaan ang puso ko pagkabasa ko dito at narelate ko agad to sa current situation ng bansa. Di naman lingid sa kaalaman ng marami na punong puno na ng problema ang Pilipinas. Madalas na may mga nagwewelga, pagtaas ng langis at bilihin, pagkawala ng trabaho, pagkakasakit ng mga kabataan, paglaganap ng droga at marami pang iba. Madalas nating sisihin ang gobyerno (guilty ako pagdating dito), madalas tayong magmarunong at sabihing “dapat kasi ganito dapat ganun”, madalas nating ituro ang ating mga kamay sa kapwa nating pilipino, minsan din idinadamay naten ang mga foreigner sa problema ng bansa.

Minsan naisip ko kung lahat lang tayo sana magtutulungan sa pagiging solusyon sa problema kesa makisawsaw pa sa rumarami nating problema, ay magkakaroon ng mas malaking pag asa ang bansa. Tulad na nga ng sinabi sa istorya na kung itatatak naten sa isip ng mga kabataan na mahirap sila, malamang nga na hanggang paglake nila ay maging ganun ang kinahinatnan ng buhay nila. Sabe nga na “No man is poor as to give nothing” di eksakto ang salita ko jan pero yan narin ug kahulugan nun. Ibig sabihin lang nun na lahat ng tao may kayang ibigay sa kapwa nya ganu man kahirap and tingin nya sa buhay nya. Itinuro saken ng mentor ko sa bolunterismo na hindi naten pwedeng ilagay ang lahat ng sisi sa mga mahihirap sa sitwasyon nila, madalas kasi sinasabe naten na kaya hindi umaasenso ay dahil tamad at walang ginawa sa buhay kundi ang magpalaki ng tyan. Sabe nya saken na ang lipunan din kasi ang naglagay sa kanya sa ganung kalagayan eh. Kaya nga andito tayong nakakaangat ng kaunti sa buhay eh para tulungan silang umangat din.

Sa madaling salita, kaya ng Pilipinas umasenso kung lahat ng tao iisiping solusyon sya sa problema. Alam kong lahat tayo ay may magagawa para sa ikaaayos ng bansa. Di naman kinakailangan pang maging isang politiko para makatulong eh, sa simpleng paraan lang makakaya natin ang lahat. Malamang sasabihin mo saken na isang malaking cliché na ang sinabi ko kaya bibigyan kita ng mga halimbawa ng pwede mong magawa: magdonate ng lumang libro sa SM, EVER o kung san mang merong donate-a-book, pag kumakain ka sa jeep kesyo kendi pa yan o lanzones itago mo sa bag mo ung basura hindi ung itatapon mo sa highway, abutan mo ng isang tshirt ung nagbobote dyaryo sa may inyo, taniman mo ng halaman ung lata ng sardinas o di naman eh ibenta mo, kung naghihintay ka ng pinakamadaling sagot eh di pairalin ang konting disiplina, sumunod ka sa mga simpleng batas sa daan at syempre konting konsiderasyon at respeto sa kapwa tao. Dagdagan mo pa ng kaunitng pagmamahal sa sarili, kapwa at bansa at sigurado akong uusad ang bansang Pilipinas. Hindi man mabilisan pero malay mo.. sa isang iglap magbago ang lahat at dahil un sa pagiging solusyon mo sa problema ng lipunan.

Itatak mo: Solusyon ka ng Pilipinas.

Basura

2005-05-09T02:37:00.000-07:00

Umiiyak ka na naman
Langya talaga wala na bang ibang alam
Namumugtong mga mata
Di ka pa ba nagsasawa

Sa pagtiyaga mo jan sa boyfriend mong tanga
Na walng ginawa kundi ang paluhain ka

Sa libo libong pagkakataon na tayo’y nagksama
Iilang ulir palang kitang nakitang masaya
Naiinis akong ispin na ginaganyan ka nya
Siguro ay hindi nya lang alam ang yong tunay na halaga..

Hindi bagong senaryo ang mga gantong kwento ng pag ibig. Pangkaraniwan na ung babaeng umiiyak dail sa boyfriend nya at anjan ang ever dependebale guy friend nya. Naglalabas sya ng sama ng loob sa guy friend nya without knowing na its hurting the guy twice as much. At ang boyfriend na iniiyakan, walang kaalam alam na nasasaktan ang so called love of his life nya. Pag nauntog ang girl saka malalaman ni boyfriend kung gano kahalaga ung girl… bat kasi kelangan pang antayin na mawala bago pahalagahan. Minsan kasi pag nasayo na ung taong mahal mo nakakalimutan mong pahalagahan kasi alam mong mahal ka din nya. Nakakalimutan mong may iba pa ding taong pwede magpahalaga sakanya. Tapos syang naibasura walang magawa kundi umiyak at magtiis dahil mahal nya ung taong nambasura sakanya.. Sabe nga ng kaibigan ko may mga pagkakataong ibabasura ka ng iba pero may mga taong pinapangarap ka din.. Umiikot lang ang mundo, kaso bat kaya kelangan pang maranasan ang ibasura.kung tutuusin kapag lahat ng tao pinapangarap ka e di hindi mo na malalaman kung anong maganda at pangit sayo, at isa pa kung hindi ka ibabasura hindi ka matututo.. sa bawat binabasura naman may pumupulot eh.. sa tuwing nangyayare un dun tayo tunay na nagiging masaya.. dahil lahat tayo basura, swerte nalang kung matagpuan mo kaagad ang kapareho mong basura.

ayoko na

2005-05-06T19:31:00.000-07:00

ayoko.. 5 letrang nangangahulugang tama na.. give up na.. ayaw na..
kabaligtaran ng gusto
kakambal na ata ng lungkot
pwedeng may kasamang galit.poot, sawa o simpleng fed up ka na..

kung bibilangin mo kung ilang beses ko na naisulat ang salitang “ayoko na” sa journal ko malamang lalagpas na sa mga kamay ng benteng tao. Iba’t ibang sitwasyon pero madalas nasasabi ko un.. minsan ayoko na mag aral, may mga pagkakataon namang ayoko nang mabuhay, may mga panahong gusto mo nang sumuko sa pag ibig.. (ang keso nito masyado…) pero OO totoo, madalas ayoko na sa nararamdaman ko.. tulad nalang ngaun.. gusto mo na sumuko kasi alam mo na wala nang patutunguhan… parang pilitan nalang.. ganun.. wag nateng igeneralize ang lahat ng nakasulat dito sa pag ibig lang ha.. korni un pag ganun.. di naman ako eksperto sa pagibig kaya di ako mangangaral..

ayoko na.. ayoko na kasi nakakatamad na.. nauubos na ung pasensya ko.. bakit kamo? Wala lang kasi pagod nako.. ganun kasimple.. siguro naman naramdaman mo na un diba? Ung pakiramdam na di ka na masaya, na parang tapos na dapat pero anjan ka pa rin nakabitin..

Una akong umayaw sa isang bagay na di ko na kayang patagalin pa.. kumbaga sa pagkain, nasuya na ako. Un bang sa sobrang tagal mo nang kumakain ng chocolate, halos inaraw araw mo na tapos isang araw habang kumakain ka, hindi ka na nageenjoy kasi nakakasawa na ung lasa, parang ganun na nga..

May inayawan ako noon kasi ayoko ng pagbabago, malapit na kasi mawasak ung pagkatao ko na matagal ko bago nabuo, umayaw ako dahil hindi na tugma sa prinsipyo ko ang mga bagay na nasa paligid ko, lumiliit na kasi tingin ko sa mga pangarap ko..pati sa sarili ko..

Ngaun sa oras nato, ayoko na.. ayoko na sa kabatuhan, ayoko na manood ng tv, ayoko ng init, at ayoko na magantay..

Saan?….

Sa isang bagay na wala..

Antagal kc dumating eh..

Antagal eh..

Partida Lang

2005-05-04T02:22:00.000-07:00

“Wala na.. wala nakong magagawa dyan. Baka lalong lang lumala..”

Pinigil ko ang luha, pinigil ko ang aking emosyon. Nagsasalita sya pero parang wala na akong naririnig. Nakatingin ako pero wala akong nakikita.. unti unti atang dumidilim ang ilaw, ilaw nga ba o ang mundo ko? Katapusan na ba to ng mga inaasahan ko? Hanggang dito na nga lang talaga siguro.. pinilit kong maging matapang inisip ko cia……ang Diyos. Papasanin ko na ata talaga to habambuhay.. ito ang ibinigay, siguro ito ang dapat tanggapin..

Di ko maiwasan masaktan.. umasa ako.. nangarap.. inakala kong magiging maayos ang lahat.. inasahan ko ang malaking pagbabago.. pero sa mga katagang sinabi nya unti unti nyang nilusaw ang magandang pangarap ko.. unti unting dumilim ang makulay kong panaginip. Napalitan ng lungkot ang saya ng unang balita.. masakit.. akala ko magiging maganda na ang mundo ko.. wala na eh.. wala na syang magagawa.. di ko to pinilit dumating lang saken.. tinanggap ko, pinaasa ko pero bigo ako..

Bigo pero babangon…

Dinikta na ng mundo ang dapat kong pasanin..

Diyos ang nagbigay saken..

Partida lang!!!!!!

Happy Meal: Ang Alamat Part I

2005-03-31T07:22:00.001-08:00

isang gabe pauwi na kame ng mga kaibigan ko ng maisipan namen kumain sa McDonalds

apat kame nun...

nauna silang tatlo bumili...

cge sasave ko tong upuan naten...

medyo matagal ata sila ah..

antay lang..

antay pa...

antay pa rin?....

ahahahah.. ayan na sya.. pwede nako bumili.. yahoo..

eto na pipila nako..

hmmm.. ano kayang makain..

ang mahal naman ng bilihin dito...

ayun nalng McChicken Nuggets Meal.. pwede na yan..

ako na susunod..

"one Chicken Nuggets Meal please..."

"Nuggets Meal? 4 or 6 pieces?"

"4 pieces only.."

yahoo.. malapit nako kumain...

"that would be 3 dollars"

bakit kaya 3 dollars lang nakalagay dun 5 ah...hmmm..

mukhang di ata to meal..

hay.. bayaan na nga..

teka bat walang tray..

bat may paper bag..

sabe ko dine in eh.. talaga naman oh..

patay tayo jan....

balik na nga lang ako sa upuan...

"O?Bat nagtake out ka?"

"Di ako nagtake out"

" Eh anu yan?"

"Happy meal. May kasama pang laruan..."

Moral of the Story: Hanapin ang mukhang bata...

Shabs

2005-03-29T08:22:00.000-08:00

Shabs: salitang ugat ay shabu
: pinaganda lang para masarap pakinggan

Malamang iniisip mo ngayon yung shabu na sinasabi ko ay ung bawal na gamot na illegal na binebenta at ginagamit halos sa buong mundo. Pero dyan ka nagkamali, kasi ang shabs na tinutukoy ko ay isang tao..(oo, tama ang nabasa mo, tao nga!) Marahil nagulat ka noh? pero totoo yan, isa sya sa mga espesyal kong kaibigan. may pagka shabu din ang epekto nya saken, shabs kung tawagin namen ang isa't isa. Nagumpisa ang lahat sa text, nagkakwentuhan, nagkasabihan ng ibat ibang opinyon at gusto sa buhay. Mula sa paboritong prutas hanggang sa pinakapinapangarap sa buhay. Minsan nya ding binaggit na para daw akong shabu dahil nakakaadik daw ako.. siguro nga para sa kanya..dahil daw sa mga kakaibang usapan at kwentuhan namin. SIYA ANG KAUNA UNAHANG TAONG NAGSABI SAKEN NUN.. at hindi ko maitatangging nasiyahan ako nun.

Sa totoo lang marami na syang nagawang bagay sa buhay ko ng hindi nya nalalaman.. Siya ung taong alam kong tatanggapin ako ng buong buo kahit magkamali pa ako..Siya ung nagpakilala sa totoo at mas mabuting ako.. pinakita din nya saken ang ibat' ibang kaya kong gawin sa buhay.. minsan di ko na nga napapansings maganda na pala ung ngawa ko pero lage syang anjan para ipaalam saken un..Siya ung nagpapahlaga sa mga ginagawa ko at binabahagi nya ang sarili nya sa buhay ko. Pinapakita nya din saken ang mas makulay na mundo at masayang buhay. Siguro mas marami pang bagay ang naitulong nya sa pagiging ako.. sa pagiging tao. Masaya akong andyan sya at tanging hinahangad ko lang ay ang maging masaya sya..

Miss na kita shabs...

kahit na may pagkabitter masarap pa rin mainlove...

2005-03-29T08:06:00.000-08:00

syempre pwede ba mawala na di ka masay pag in love ka diba? una, may taong nagpapsaya sayo simplen text lang nya hanep parang mapapatalon ka na sa tuwa.. may tao kang pedeng makausap sa telepono kahit anong oras tapos may magugudnyt sayo sa pinakamatamis nyang boses. anjan din na alam mo pag may nangaway sayo eh aawayin nya din para sayo. tapos meron din time na high ka kasi in love ka sakanya. minsan parang kulang ang isang araw na magkasama kayo kasi ayaw mo na sanang matapos un.. may mga panahong masaya ka dahil masaya ka walang hinihinging paliwanag.. minsan di na kayang ipaliwanag ng salitang mahal kita ang nararamdaman mo para sakanya.. hay.. tapos may mga feeling na you and i against the world talaga walang makakahadlang walang rules walang expectations lahat pure love.. ayos diba!!!! ganyan talaga pag mahal.. Ü

Masarap minsan magbitter bitteran

2005-03-29T07:54:00.000-08:00

bakit pag may love ka di mo naman malaman kung mahal ka nga.. paparamdam sayo special ka tapos di ka na bigla tetext o di naman kaya wala namang interes sa mga gusto at di mo gusto. bakit may ibang tao na pag wala na kayo taena eh parang walang nangyare.. un bang babalewalain ka na parang hangin ka lang na dumating sa buhay nya. bakit kaya may ibang taong di kaya ipaglaban ung pagmamahal nila sayo. sabe mahal ka pero meron namang iba. bakit kaya ganun? minsan naman pag gusto mo na talaga at nasa relasyon na kayo biglang parang fed up ka na. bakit pag mahal mo na ung tao kelangan pang manghingi ng karapatan? minsan naman di mo na maintindihan sarili mo kung mahal mo ba talaga ung isang tao o pinipilit mo lang syang mahalin. bakit may mgagagong ex na nagiiwan sa ere na parang walang future... bakit madalas babae ang nangangapa kung ano talaga sila sa buhay nung mahal nila. hirap naman na wala kang say kasi hindi nman kayo. hay bakit ganun parang sa larong love olats ako.. Ü bitter bitteran talaga...